Tuesday, November 21, 2017

ΤΑ ΠΑΡΑΤΡΑΓΟΥΔΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ π. ΣΑΒΒΑ ΛΑΥΡΕΩΤΗ ΣΤΟΝ ΣΕΒ. ΠΡΩΗΝ ΡΑΣΚΑΣ ΑΡΤΕΜΙΟ



ΤΑ ΠΑΡΑΤΡΑΓΟΥΔΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ π. ΣΑΒΒΑ ΛΑΥΡΕΩΤΗ ΣΤΟΝ ΣΕΒ. ΠΡΩΗΝ ΡΑΣΚΑΣ ΑΡΤΕΜΙΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Διαβάσαμε, στο ιστολόγιο “Ακτίνες”, το ακόλουθο απόσπασμα από ανακοίνωση της “επισκοπής εν εξορία” του Σέρβου Μητροπολίτη πρώην Ράσκας Αρτέμιου:

“Αυτές τις ημέρες, την Επαρχία μας επισκέφτηκε ο π. Σάββας Λαυριώτης, μαχητής της Ορθοδοξίας, η οποία τώρα δέχεται την επίθεση της οικουμενιστικής αίρεσης. Επισκέφτηκε την ομολογητική μας Επαρχία, η οποία κρατά ψηλά τη σημαία του αγώνα για τη διατήρηση της Πίστεως στην περιοχή μας. Ο π. Σάββας, σαν κι εμείς, διώχθηκε από το Άγιο Όρος, μαζί με τους 40 μοναχούς–Αγιορείτες (ο π. Σάββας είναι αντιπρόσωπός τους, αυτών των Αγιορειτών Πατέρων, οι οποίοι διέκοψαν το μνημόσυνο του οικουμενιστού Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου).

Εκ μέρους αυτών, ερχόταν για να δείξει σεβασμό προς τον Επίσκοπο Αρτέμιο (ως ειλικρινή και αληθινό ομολογητή και μαχητή για την καθαρότητα της Ορθοδοξίας), να μας υποστηρίξει, να δημιουργήσει επαφή με την Επαρχία μας, να μας προσκαλέσει στις δικές τους κατακόμβες που δημιουργούνται παντού στην Ορθόδοξη Ελλάδα, όπου εκτός από τους αναφερόμενους Αγιορείτες, υπάρχουν και οι 25 ιερείς, οι οποίοι επίσης διέκοψαν τη λειτουργική κοινωνία με την ανορθόδοξη και πλανώμενη – εξαιτίας του οικουμενισμού – (αντι)εκκλησιαστική ιεραρχία.” 

Το δικό μας σχόλιο.

1.) Ο π. Σάββας Λαυρεώτης επισκέφθηκε τον Σεβ. κ. Αρτέμιο στη Σερβία. Ως εδώ τίποτα το επιλήψιμο.

2,) Μαθαίνουμε, όμως, ότι ο π. Σάββας δεν πήγε να συναντηθεί ιδιωτικά με τον πρώην Ράσκας, αλλά ως εκπρόσωπος 40 Αγιορειτών μοναχών που αποτειχίστηκαν, αλλά και ως εκπρόσωπος 25 κληρικών που αποτειχίστηκαν και λειτουργούν σε διάφορες “κατακόμβες” στην Ελλάδα.

3.) Ποιοι είναι οι 40 μοναχοί που αναγνωρίζουν ως ηγέτη τους τον π. Σάββα και του ανέθεσαν την ευθύνη να τους εκπροσωπεί;

4.) Ποιοι είναι οι 25 ιερείς που αποτειχίστηκαν και σε ποιες “κατακόμβες” λειτουργούν και πότε εξουσιοδότησαν τον π. Σάββα να τους εκπροσωπήσει και να απευθύνει εκ μέρους των πρόσκληση στον Σεβασμιώτατο πρώην Ράσκας να επισκεφθεί τις “κατακόμβες” τους στην Ελλάδα;

5.) Ποιο δικαίωμα έχει ο π. Σάββας να αναγορεύει τον εαυτό του “Πατριάρχη” των αποτειχισμένων και να μιλά εκ μέρους τους;

Ο τρόπος που πολιτεύεται ο π. Σάββας Λαυρεώτης και οι ελάχιστοι που τον ακολουθούν αποδεικνύει περίτρανα την απόλυτη ορθότητα της θεωρίας των δύο δαιμονικών άκρων που διατύπωσε ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος.

Πώς τολμά ο π. Σάββας ή οποιοσδήποτε αποτειχισμένος να ζητά να του αναγνωριστεί ηγετικός ρόλος όταν οι αποτειχισμένοι έχουν τη μοναδική ευλογία να έχουν μεταξύ τους τον π. Θεόδωρο Ζήση;

Πώς να μην πέσει στις ξέρες ένα καράβι όταν όλο το πλήρωμα θέλει να κάνει τον καπετάνιο χωρίς να έχει ούτε εξ αποστάσεως τις απαραίτητες ικανότητες;

Οι αποτειχισμένοι έπρεπε να πουν: Δόξα σοι ο Θεός, που ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του αντιοκουμενιστικού αγώνα για τέσσερις σχεδόν δεκαετίες, αποτειχίστηκε. Ας του κάνουμε, λοιπόν, υπακοή ώστε η αποτείχισή μας να κινηθεί συντεταγμένα στα σωστά θεολογικά πλαίσια.

Αντί αυτού ο π. Σάββας αυτοχρίστηκε ηγέτης των αποτειχισμένων και τολμά να τους εκπροσωπεί -χωρίς εξουσιοδότηση φυσικά- πολύ πέραν των ελληνικών ορίων.

Οι Οικουμενιστές τρίβουν τα χέρια τους από χαρά επειδή ο π. Σάββας Λαυρεώτης και οι ελάχιστοι που εκπροσωπεί διασπούν το κίνημα των αποτειχίσεων και εκθέτουν τον αντιοικουμενιστικό αγώνα με τις θεολογικές πλάνες τους για την εγκυρότητα των μυστηρίων των Οικουμενιστών.

Δεν είναι καθόλου -μα καθόλου- συνετή πράξη η επίδειξη απλής ανοχής έναντι αυτών των σχισματικών, που κοροιδεύουν εαυτούς και αλλήλους ότι δήθεν είναι αποτειχισμένοι.

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΣΕΡΝΕΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΤΗΜΑ ΠΡΟΜΠΟΝΑ


ΔΙΑΜΑΧΗ ΠΕΡΙ ΣΚΙΑΣ ΟΝΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Όπως πολύ ορθά σχολιάζει το καλό ιστολόγιο "Σύναξις ορθοδόξων- Ο Άγιος Μακάριος ο Πάτμιος" οι πιστοί βλέπουν αποκαρδιωμένοι την έριδα δύο Πρωθιεραρχών για ένα κτήμα. 

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, μάλιστα, δεν δίστασε να κάνει αγωγή εναντίον του Πατριάρχη επειδή αποδέχτηκε την προσφορά του κτήματος Προμπονά που θα λειτουργεί σαν μετόχι του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Εκκλησία της Ελλάδος.

Ο Μακαριώτατος κ. Ιερώνυμος έγινε το πιο ισχυρό δεκανίκι του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στη Σύνοδο της Κρήτης για να αναγνωριστούν οι αιρετικοί σαν ετερόδοξες Εκκλησίες.

Εκεί δεν είχαν καμία διαφωνία. Η διαφωνία τους αφορά ένα κτήμα.

Λες και αν αποκτήσει και το Οικουμενικό Πατριαρχείο μετόχι στην Εκκλησία της Ελλάδος θα είναι η συντέλεια του κόσμου.

Γιατί δεν ενοχλούν τον Μακαριώτατο κ. Ιερώνυμο τα μετόχια του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, της Αρχιεπισκοπής Σινά και του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και μόνον το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν θέλει να αποκτήσει μετόχι;

Διαμάχη περί σκιάς όνου και μάλιστα με αγωγή κληρικού -και δη Πρωθιεράρχη- σε ποινικά δικαστήρια μια πράξη που αντίκειται ευθέως στους Ιερούς Κανόνες.

Αυτός είναι δυστυχώς ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος.

Ιδού το δημοσίευμα που μας έδωσε την αφορμή για τη σύνταξη του πιο πάνω σχολίου:



Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΣΕΡΝΕΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΤΗΜΑ ΠΡΟΜΠΟΝΑ
=====

«Μήλον της Έριδος» αποτελεί ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου στο κτήμα Προμπονά ανάμεσα σε Αθήνα και Φανάρι. Μια κόντρα που οδηγεί στα άκρα τις σχέσεις του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμου και του Οικουμενικού πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου.

Αιτία για τη νέα ρήξη στις σχέσεις Οικουμενικού Πατριαρχείου και Εκκλησίας της Ελλάδος είναι ο ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου που κτίστηκε ύστερα από επιθυμία του Δημήτρη Προμπονά του Ναξιώτη ιατρού, η οποία αναφερόταν στη διαθήκη του.  

Την Πέμπτη 26 Οκτωβρίου 2017 η Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και ο Μακαριώτατος αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος κατέθεσαν ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών αγωγή κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου αλλά και κατά της επιτροπής του κληροδοτήματος Προμπονά. 

Η αγωγή κατατέθηκε γιατί το Οικουμενικό Πατριαρχείο με συμβολαιογραφική πράξη δωρεάς πήρε στην ιδιοκτησία του τον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου εντός του Κτήματος που βρίσκεται εντός των ορίων Δήμου Αθηναίων και Ν. Φιλαδέλφειας. 

Σύμφωνα με την αγωγή ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος ισχυρίζεται ότι με τη δωρεά που έγινε από την επιτροπή του κληροδοτήματος Προμπονά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο «επιχειρήθηκε να αποσπαστεί ο ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου από τη νόμιμη και κανονική πνευματική δικαιοδοσία που είναι η Αρχιεπισκοπή Αθηνών και ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, μέσω της μεταβίβασής του μετά του οικοπέδου στο οποίο είναι κτισμένος σε άλλο εκκλησιαστικό νομικό πρόσωπο κατά παράβαση της βούλησης του διαθέτη Δημητρίου Η. Προμπονά». 

Από την πλευρά τους τα άτομα που απαρτίζουν την επιτροπή του κληροδοτήματος Προμπονά – η αγωγή στρέφεται και εναντίον τους- υποστηρίζουν ότι όταν ολοκληρώθηκε ο ιερός ναός προσπάθησαν να έρθουν σε επαφή με την Αρχιεπισκοπή Αθηνών η οποία σύμφωνα με όσα υποστηρίζουν τους επέδειξε μια στάση εχθρική και έπειτα παντελώς αδιάφορη. Στη συνέχεια ήρθαν σε επαφή με τη Μητρόπολη Παροναξίας τόπο καταγωγής του Δ. Προμπονά προσπάθεια που δεν τελεσφόρησε. Τέλος, όπως πάντα υποστηρίζουν τα μέλη της επιτροπής κληροδοτήματος Προμπονά,  κάλεσαν τον αρχιεπίσκοπο κ. Ιερώνυμο προκειμένου να αποδεχθεί τη δωρεά αλλά σύμφωνα με την επιτροπή  ο κ. Ιερώνυμος δεν εμφανίστηκε. Μετά την άκαρπη προσπάθειά τους απευθύνθηκαν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο που αποδέχτηκε την δωρεά με συμβολαιογραφική πράξη. 

Πάντως τον περασμένο Απρίλιο με εντολή του Αρχιεπισκόπου κ. Ιερώνυμου, κοινοποιήθηκε από τις υπηρεσίες της Αρχιεπισκοπής Αθηνών στον ίδιο τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο,  κάθε λεπτομέρεια και αναλυτικά όλες οι ενέργειες που έχουν γίνει σχετικά με το Ναό του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται στο Κτήμα Δ. Προμπονά.

Η αγωγή της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και του Αρχιεπισκόπου κ. Ιερώνυμου κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη είναι η αρχή μιας νέας κρίσης στις σχέσεις Εκκλησίας της Ελλάδος και Φαναρίου με απρόβλεπτες εξελίξεις. Πριν από λίγες ημέρες ο κ. Ιερώνυμος συναντήθηκε με τον κ. Βαρθολομαίο κατά τη διάρκεια της 2ης Διεθνής Διάσκεψης «Θρησκευτικός και Πολιτιστικός Πλουραλισμός και Ειρηνική Συνύπαρξη στη Μέση Ανατολή» που διοργανώθηκε υπό την αιγίδα του υπουργείου Εξωτερικών, χωρίς ωστόσο να πουν πολλά μεταξύ τους. Εκκλησιαστικοί αναλυτές εκτιμούν την κίνηση του Αρχιεπισκόπου καθαρά πολεμική. Και δεν είναι η πρώτη φορά που μια κρίση ταλαιπωρεί τις σχέσεις Εκκλησίας της Ελλάδος με Οικουμενικό Πατριαρχείο, αφού και επί Μακαριστού Χριστοδούλου υπήρξε χάσμα μεταξύ εκείνου και του Οικουμενικού Πατριάρχη χωρίς ωστόσο να οδηγηθούν στα δικαστήρια οι δυο πλευρές.

ΔΥΟ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ-ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Π. ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ


ΔΥΟ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ-ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Π. ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΚΩΣΤΟΠΟΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ

Της κυρίας Ελένης Λωρίτου
=====

Η Α΄ επιστολή
__________

Είναι ένα θέμα, κ. Τελεβάντο, η ιερωσύνη των γυναικών το οποίο δεν τίθεται από τις γυναίκες και μάλιστα τις ορθόδοξες, αλλά από διάφορα κινήματα όπως ο φεμινισμός και εσχάτως από τον Οικουμενισμό, ο οποίος βέβαια τα δανείστηκε από τον φεμινισμό και τον Προτεσταντισμό. 

Στην "σφηκοφωλιά" του Δημητριάδος για νά δανειστούμε -αν μας το επιτρέπει- έναν επιτυχημένο χαρακτηρισμό του αγαπητού γιατρού κ. Λυκούργου Νάνη, ακούσαμε και ετούτο το εκπληκτικό: Να αναγάγουμε το γυναικείο φύλο στην Αγία Τριάδα και να λέμε "Μήτερ ημών" αντί του "Πάτερ ημών". Αν θυμάμαι καλά απέδιδαν το γυναικείο φύλο στο Άγιο Πνεύμα επειδή γεννά! Όλα αυτά βέβαια με την αποστασιοποίηση ενός "γόνιμου προβληματισμού" ενός τόσο υψηλών προδιαγραφών "θεολογικού εργαστηρίου", όπως είναι η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών του Δημητριάδος! 

Δεν ξέρω αν πρέπει να σχολιάσουμε το θέμα τώρα ή θα πρέπει να περιμένουμε τις συνέχειες από τον π. Κύριλλο ή ταυτόχρονα. Τελευταία διάβασα μία πολύ ωραία ανάλυση του αγαπητού Παναγιώτη Νούνη http://apologitikaa.blogspot.com.cy/2016/12/blog-post_24.html με πολλά Πατερικά και ΙεροΚανονικά επιχειρήματα, αλλά και κάποια δικά του πρωτότυπα και ξεκαρδιστικά.

*****

Η Β΄ επιστολή
_________

Κύριε Τελεβάντο, 

Δύσκολο θέμα διάλεξε να αναλύσει ο π. Κύριλλος. Θα ήμουν ευγνώμων αν κατόρθωνε να το αναλύσει στις πραγματικές του διαστάσεις και όχι επιδερμικά, δηλαδή όσον αφορά την Θεία Λατρεία και μόνον, την ιερωσύνη και το ψαλτήρι. Ειλικρινά δεν άκουσα κάτι σχετικό από τον π. Αθανάσιο Μυτιληναίο που ήταν σε τέτοια θέματα ο πιο ειδικός. Το θέμα άπτεται των κοινωνικών δεδομένων και κατά πόσο ο λόγος των Αγίων, αλλά καί ο Ευαγγελικός, ήταν συνυφασμένος με αυτά. 

Είναι ένα μεγάλο θέμα που οι Οικουμενιστές το εκμεταλλεύονται στο έπακρο για να παρασύρουν τα πάντα σε μία σχετικότητα, ότι δηλαδή η θεολογία είναι συνάρτηση του ιστορικού χωροχρόνου και από αποκεκαλυμμένος λόγος καταντά ένας λόγος υποκείμενος στην φθορά και στην τρεπτότητα του κόσμου τούτου. 

Την εποχή των Πατέρων οι μόνες γυναίκες που είχαν δημόσιο λόγο ήταν οι ιερόδουλες και οι εταίρες ή το αντίστροφο, οι γυναίκες που είχαν δημόσιο λογο εθεωρούντο εταίρες. 

Μήπως τελικά είναι καλύτερα μερικά θέματα να τα αφήνουμε να περνάνε στο "ντούκου" χωρίς ιδιαίτερες οριοθετήσεις. Αυτές οι οριοθετήσεις γίνονται αυτομάτως από το ορθόδοξο αισθητήριο. Δεν μπορούμε τόσο εύκολα νά ξεχωρίσουμε τον κοινωνικό από τον εκκλησιαστικό βίο. Έχω την αίσθηση ότι οι Πατέρες δεν αναφέρονταν περί σιωπής και ησυχίας μόνο μέσα στην εκκλησία. Ίσως όταν τα τηρούμε τουλάχιστον μέσα στην εκκλησία και στην Θεία Λατρεία κάτι σώζουμε, τουλάχιστον έναν τύπο. Ασφαλώς δεν είναι μόνο τύπος αλλά και ουσία. Πολλές φορές το ορθόδοξο είναι απλά η ισορροπία. 

ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “ΣΥΝΑΞΗ” ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ


ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “ΣΥΝΑΞΗ” ΚΑΙ Η ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μ. Πειραιώς
=====

Με πολλή λύπη διαπιστώσαμε ότι το γνωστό στους θεολογικούς κύκλους περιοδικό «ΣΥΝΑΞΗ» στο τελευταίο τεύχος του (τεύχ. 143, Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2017), με τίτλο «Ετεροδοξία και αίρεση», φιλοξένησε δυστυχώς άρθρα ακαδημαϊκών θεολόγων, στα οποία διατυπώνονται θέσεις και απόψεις, που απηχούν και εκφράζουν το νεοφανές και κακόδοξο αυτό θεολογικό ρεύμα. Από τους οκτώ αρθρογράφους του περιοδικού θα περιοριστούμε, να σχολιάσουμε στην παρούσα ανακοίνωσή μας τον πρώτο και επιφυλασσόμαστε να ασχοληθούμε, εν καιρώ και Θεού θέλοντος, και με άλλους.
   
Πρόκειται για  τον καθηγητή κ. Γ. Λαρεντζάκη, ο οποίος αναπτύσσει το θέμα με τίτλο «Αίρεση και σχίσμα σήμερα». Κατ’ αρχήν κάνει λόγο για τους όρους «αίρεση και σχίσμα», οι οποίοι κατά τον αρθρογράφο έχουν σήμερα ανάγκη επανεξετάσεως και καθάρσεως. Γράφει: «Σήμερα είναι ακαγκαίον, να επαναξετασθούν πολλοί όροι και χαρακτηρισμοί, οι οποίοι χρησιμοποιούνται και κατά το παρόν και οι οποίοι δημιουργήθηκαν και άρχισαν να χρησιμοποιούνται από εποχές παλιότερες. Ένα από τα προβλήματα είναι η επανεξέταση και η κάθαρση των χρησιμοποιούμενων πολεμικών όρων. Ακριβώς στο πλαίσιο αυτό πρέπει να επανεξεταστούν και οι όροι «αίρεσις και σχίσμα» και να ερευνηθεί, εάν είναι δυνατόν οι όροι αυτοί να χρησιμοποιηθούν και να εφαρμοσθούν στη σύγχρονη σχέση των χριστιανικών Εκκλησιών». 

Η επανεξέταση είναι αναγκαία διότι, όπως γράφει, «σήμερα οι σχέσεις μεταξύ των Εκκλησιών, δόξα τω Θεώ, ευρίσκονται σε κατάσταση μετανοίας και πορείας προς την καταλλαγή και ενότητα». Αφού λοιπόν οι σχέσεις είναι άριστες, κατ’ αυτόν, δεν είναι δυνατόν να χαρακτηρίζει η μία Εκκλησία την άλλη ως αιρετική. Θεωρεί ακόμη τον όρο «αίρεση» «πολεμικό όρο»,  που χρησιμοποιήθηκε σε παλαιότερες εποχές, στις οποίες Ορθοδοξία και Παπισμός βρισκόταν σε κατάσταση διαμάχης και έχθρας, αλλά σήμερα στην εποχή της καταλλαγής και της αγάπης, της μετανοίας και της συμφιλιώσεως, δεν μπορεί να έχει θέση.   

Εδώ ο αρθρογράφος παίρνει ως δεδομένο ότι ο Παπισμός είναι αληθινή Εκκλησία με έγκυρα μυστήρια κλπ., ενώ όπως είναι γνωστό έχει καταδικαστεί συνοδικά από πλήθος συνόδων κατά την διάρκεια της πρώτης και δευτέρας χιλιετίας.

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ Γ΄


Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ

Γ΄

(Τι λέγουν οι Ιεροί Κανόνες για τη συμμετοχή των γυναικών στη λατρεία)


Του Αρχιμ. Κύριλλου Κωστόπουλου
=====

Ὁ 70ος κανόνας τῆς ΣΤ´ Οἰκουμενικῆς συνόδου, ἑρμηνεύοντας τὰ σχετικὰ χωρία τῆς Καινῆς Διαθήκης, διαλαμβάνει τὰ ἑξῆς: «Μὴ ἐξέστω ταῖς γυναιξὶν ἐν τῷ καιρῷ τῆς θείας λειτουργίας λαλεῖν· ἀλλὰ κατὰ τὴν φωνὴν Παύλου τοῦ Ἀποστόλου, σιγάτωσαν· οὐ γὰρ ἐπιτέτραπται αὐταῖς λαλεῖν, ἀλλ᾽ ὑποτάττεσθαι, καθὼς καὶ ὁ νόμος λέγει· εἰ δέ τι μαθεῖν θέλουσιν, ἐν οἴκῳ τοὺς ἰδίους ἄνδρας ἐπερωτάτωσαν» (Ράλλη – Ποτλῆ, Σύνταγμα Κανόνων 2, σσ. 467-468). Πόσο μᾶλλον νὰ κηρύττουν ἢ νὰ ψάλουν στὸν Ναό. Ὁ Νικόδημος Μίλας ὑπογραμμίζει: «Ἡ Ἐκκλησία οὐδέποτε ἀνεγνώρισε τὸ δικαίωμα ταῖς γυναιξίν, ἵνα αὗται φροντίζωσιν περὶ τῶν ἐσωτερικῶν ὑποθέσεων τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ μᾶλλον ὀφείλουσιν αὗται κατὰ τὰ παραγγέλματα τῆς Ἁγίας Γραφῆς νὰ σιγῶσιν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ νὰ ὑποτάσσωνται, οὐδαμῶς δικαιούμεναι ἐκτελεῖν ἐσωτερικὰς ἐκκλησιαστικὰς διακονίας" (Ἐκκλησιαστικὸν Δίκαιον, 1906, σ. 363).

Ὁ Ζωναρᾶς στὴν ἑρμηνεία τοῦ ἀνωτέρω κανόνα, ἔχοντας ὑπ᾽ ὄψιν προφανῶς τὸν Σοφοκλῆ, ὁ ὁποῖος λέγει πὼς «γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει» (Aἴας, 293) ἐπισημειώνει ὅτι «καὶ τοῖς θύραθεν ἁρμόδιον ἔδοξε» ἡ σιωπὴ τῆς γυναίκας. Τὴν ἴδια ἄποψη βρίσκομε καὶ στὸν Λιβάνιο: «ὦ γύναι, πρέπει σιγᾶν, ὥς γε καὶ τῶν τεττίγων ὁ μὲν ἄρρην ᾄδει» (Ὁμ. 26, Foerster, Leipzig: Teubner 1997, 26,1,41,3). Στὴν προκειμένη περίπτωση τῶν χριστιανῶν γυναικῶν ἡ παντὸς εἴδους παρέμβαση, «οὐ μόνον κατὰ τὸν καιρὸν τῆς λειτουργίας, ἀλλ᾽ ἐπὶ πάσης συνελεύσεως τῶν πιστῶν», ἀπαγορεύεται ὡς ἀνοίκειος.

Συνακολούθως, ὁ 44ος κανόνας τῆς ἐν Λαοδικείᾳ συνόδου διακελεύει: «Ὅτι οὐ δεῖ γυναῖκας ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ εἰσέρχεσθαι» (Ράλλη – Ποτλῆ, Σύνταγμα κανόνων 3, σ. 212). Ὁ κανονολόγος Ἀριστηνὸς ἀποφαίνεται: «Γυναιξὶ τὸ ἱλαστήριον ἄβατον» (ὅπ.π., σ. 212).

(Συνεχίζεται)

Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΥΠΟΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ


ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ Ι΄


ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ

Ι΄

Του κ. Γεωργίου Ιωάννου Καραλή
======

Πως είναι δυνατόν μία ατομικότητα, που στηρίζεται σε τόσο εύθραυστη αυτοσυνειδησία και ετερότητα, να αποτελεί τον ορισμό του επιμέρους ανθρώπου, αφού στηρίζεται σε σχήματα του παρόντος αιώνος που διαρκώς μεταβάλλονται; Η πως είναι δυνατόν και ο ίδιος ο Θεός να μη είναι μια αναγκαία αυταπάτη, αν επιμένουμε να τον φανταζόμαστε σαν τρεις ατομικές αυτοσυνειδησίες; Δεν είναι δυνατόν ποτέ να καθορίζουν τρεις ατομικές αυτοσυνειδησίες την πραγματικότητα ενός τρισυποστάτου Θεού αληθινού και μοναδικού. Ούτε μπορούμε να φανταζόμαστε μαθηματικές, γεωμετρικές, τριγωνικές σχέσεις μεταξύ των τριών και να τις εφαρμόζουμε στην Αγία Τριάδα. Αυτά τα πρα-γματα οι Πατέρες τα ονόμασαν αιρέσεις!
Η προσπάθεια αλλοίωσης των Πατέρων οδηγεί στην προσπάθεια άμεσου ξεπερασμού της θεολογίας των. 

Σύμφωνα με τους δυτικούς και τους «μεταπατερικούς» οι Πατέρες χρησιμοποίησαν την φιλοσοφία της εποχής τους, για να αναπτύξουν τις θεολογικές τοποθετήσεις τους. Γιατί λοιπόν σήμερα να μη χρησιμοποιήσουμε την μοντέρνα φιλοσοφία, όπως για παράδειγμα την φαινομενολογία, για να μπορέσουμε να τους ξεπεράσουμε και να φέρουμε πιο κοντά την ορθόδοξη και δυτική παράδοση; Αυτό επιχειρεί ο π. Μανουσάκης στο βιβλίο του: «Υπέρ της των πάντων ενώσεως». Στην σελίδα 14 αναφέρει: «Η φιλοσοφία έπαιξε και συνεχίζει να παίζει ένα ρόλο αναντικατάστατο στην άθρωση της πίστης, όπως ο πάπας Joseph Ratzinger, τωρινός emerito Benedetto XVI, αναφέρει με πολύ καθαρό τρόπο:
«Για μένα σαν θεολόγο η φιλοσοφία δεν έχει κανένα δικό της αυτοσκοπό. Αντιθέτως ακόμη μία φορά εμφανίζεται σαν την καθαρότητα της πίστεως, δένεται με την ακρίβεια μιας φιλοσοφικής σκέψεως, γι’ αυτό το φιλοσοφείν με σαφή τρόπο πραγματοποιεί ένα μέρος της θεολογικής εργασίας». Η παράδοση να χρησιμοποιηθεί η φιλοσοφία σαν υπηρέτρια της φιλοσοφίας από τους αρχαίους χρόνους, για την καλλιέργεια μιας οικουμενικής θεολογίας, δεν χάθηκε εντελώς από την μοντέρνα εποχή. Ο πρόδρομος αυτής που μπορούμε σήμερα να την ονομάσουμε «οικουμενική θεολογία», υπήρξε ο μέγας φιλόσοφος της αναγέννησης Νικόλαος Κουζάνο. 

Η συμμετοχή του στις συνόδους Βασιλείας και Φερράρας, αν και αυτοί οι σύνοδοι απέτυχαν, του έδωσε την δυνατότητα να μας δώσει εξαίρετες θεολογικές διατυπώσεις. …Το παρόν βιβλίο δίνει  στον αναγνώστη δύο παραδείγματα. Και τα δύο κεφάλαια του δευτέρου μέρους (εκείνα που αναφέρονται στο άκτιστο η κτιστό φως και στην θέληση η χάρη) αντλούν από την μοντέρνα φιλοσοφία και ειδικά από την φαινομενολογία, την προσπάθεια επανατοποθέτησης ορισμένων θεολογικών ζητημάτων που έγιναν διαφορές μεταξύ Ανατολής και Δύσης.»

Δεν θα επεκταθούμε σε αυτό το άρθρο στην ανάλυση των ονείρων του π. Μανουσάκη, ο οποίος επιχειρεί να διορθώσει τον Παλαμά και τον Μάξιμο τον Ομολογητή και να φέρει πιο κοντά την Ορθόδοξη και Παπική παράδοση!!! Δεν νομίζω ότι ο Μάξιμος ο Ομολογητής και ο Γρηγόριος Παλαμάς έχουν ανάγκη διορθώσεων και ειδικά από φιλοσόφους που χρησιμοποιούν την φαινομενολογία. Γιατί και οι δύο προαναφερθέντες Πατέρες ήταν θεόπνευστοι δηλαδή αλάθητοι η ασφαλείς και δεν έκαναν ούτε αριστοτελική φιλοσοφία, ούτε πλατωνική, ούτε βέβαια επιδέχονται της μοντέρνας φιλοσοφίας του σημερινού ανθρώπου. Όποιος απομακρύνεται από το κύρος και την ασφάλεια των Πατέρων, κατά την δική μου άποψη, δεν εκφράζει την καθαρότητα της πίστεως. Ο Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς το λέει ξεκάθαρα:

«Τι γαρ ουν τουτέστιν αληθής ευσέβεια; το μη προς τους θεοφόρους Πατέρας αμφισβητείν. Και γαρ των προειρημένων αγίων αι θεολογίαι όρος εισί θεοσεβείας αληθούς και χάραξ» (Επιστ. στον Μοναχό Διονύσιο παράγραφος 7).

ΠΗΓΗ:

Ορθόδοξος Τύπος

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ


ΗΜΕΤΕΡΟΣ ΕΙ, ή ΤΩΝ ΥΠΕΝΑΝΤΙΩΝ;

(Αναφορά στις απαράδεκτες δηλώσεις του Πατριάρχη Αλεξανδρείας για τον Καζαντζάκη)

Του Θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού
=====

Σε εκδήλωση των Ελλήνων της Αλεξανδρείας στις 17.11. για το Ν. Καζαντζάκη, ο Μακαριώτατος Προκαθήμενος του Αλεξανδρινού Θρόνου κ. Θεόδωρος έσπευσε να πλέξει το εγκώμιο (!!!) του ανωτέρω λογοτέχνη, αλλά συνάμα και δεινού βωμολόχου, βλάσφημου και υβριστού του Κυρίου και Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. 

Υπενθυμίζω πρωτίστως στον δεινώς αστοχήσαντα Πρωθιεράρχη αυτά που είπε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: “Αν κάποιος με βρίσει ατομικά, οφείλω σαν χριστιανός να το συχωρέσω. Αν όμως βρίζει το Χριστό και την Παναγία μου δεν θέλω ούτε να τον βλέπω!” 

Σαν δεν εφθαναν οι απανωτές αστοχίες του Μακαριώτατου στο Κολυμβάριο (όπου μεταξύ άλλων εξεστόμισε και το αμίμητο: “Αγία η Σύνοδος, Άγιοι και οι συμμετέχοντες"!!!), στις διαθρησκειακές και τις μετά των παντοειδών αιρετικών ατελείωτες συσκέψεις, συναντήσεις, συμπροσευχές και λοιπές «ψυχωφελείς» ενασχολήσεις του, μας προέκυψε τώρα και …υπερασπιστής και υμνητής του Βωμολόχου. 

Μα είναι βωμολόχος ο πιο πάνω λογοτέχνης; Ακούστε τι λέει ο Ι. Κορδορούμπας, που μελέτησε διεξοδικά τα έργα του: «Απ’ τους κρατήρες που προκαλεί η απιστία του [Καζαντζακη] εκτινάσσεται με δύναμι η καυστική λάβα των φρικτών του βλασφημιών κατά του προσώπου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και της πανάγνου και αειπαρθένου Μητρός του, που όμοιές των μόνο ο Σατανάς θα μπορούσε να εμπνευσθή». 

Αντιλαμβάνεται ο Μακαριώτατος ότι ΔΕΝ έχει κανένα δικαίωμα να καυχιέται για τον βλάσφημο Καζαντζάκη -που είναι συμπατριώτης του- διότι είναι Επίσκοπος και δη Πατριάρχης, κατέχων το Δεύτερο θρόνο της Ορθοδοξίας; Δεν γνωρίζει άραγε ο Μακαριώτατος ότι ο Επίσκοπος είναι «εις τύπον και εις τόπον Χριστού»; 

Για να προβαίνει σε τέτοιες δηλώσεις ΔΥΟ ενδεχόμενα υπάρχουν: 
α.) δεν έχει διαβάσει ούτε γραμμή από όλα εκείνα τα φανταστικά, τα εμετικά, τα παντελώς ψευδή κι ανυπόστατα που γράφει ο Καζαντζακης για τον Χριστό τον αληθινό Θεό, που ούτε αυτό το Ταλμούδ δεν εξεστόμισε, ή 
β.) τα έχει διαβάσει και μπροστά στις φρικτές και φρικιαστικές  αυτές βλαστήμιες σφυρίζει αδιάφορα και κάνει την πάπια.

Τι ν' αναφέρουμε για να καταλάβει ο μέσος αναγνώστης το βάθος του βόθυνου, όπου κατρακύλισε ο Μακαριώτατος; Επειδή σεβόμαστε τις ευαισθησίες των αναγνωστών ΔΕΝ θα παραπέμψουμε στο καζαντζακικό στάβλο του Αυγείου, για να πιστοποιήσουμε τις δυσώδεις αναθυμιάσεις του, ούτε θα παρουσιάσουμε αποσπάσματα από τον «Καπετάν Μιχάλη», τον «Τελευταίο πειρασμό», την «Ασκητική», την «Αναφορά στο Γκρέκο» κ.τ.ό. Απλώς ενεοί ρωτάμε, χωρίς περιστροφές, τον Μακαριώτατο Αλεξανδρείας: “Ημέτερος ει, ή των υπεναντίων;”

Monday, November 20, 2017

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΑΘΕΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΞΑΝΙΣΤΑΤΑΙ ΕΠΕΙΔΗ Ο ΣΕΒ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΛΕΓΕΙ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ



Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΑΘΕΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΞΑΝΙΣΤΑΤΑΙ ΕΠΕΙΔΗ Ο ΣΕΒ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΛΕΓΕΙ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
====

Διαβάσαμε στο ιστολόγιο “Κατάνυξις”:

“Ανάλυση για τις φονικές πλημμύρες που έπληξαν την Μάνδρα κάνει μέσω του ιστολογίου του ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος, προκαλώντας την οργή του αναπληρωτή υπουργού Υγείας Παύλου Πολάκη, που δεν παρέλειψε να του χρεώσει την χρεοκοπία της χώρας, θεωρώντας και αυτόν υπεύθυνο για την κατάσταση της χώρας.

Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος έγραψε πως ζούμε σε ένα «άθεο κράτος», «με τους δεδηλωμένους ως προς την αθεΐα τους Πρωθυπουργό και πολλούς Υπουργούς» και αποδίδει την ανείπωτη καταστροφή στη Μάνδρα στην οργή του Θεού «για την αποστασία του δημιουργήματός Του, δηλ. του ανθρώπου». 

Ερμηνεύοντας την θέση αυτή του Μητροπολίτη ως ευθεία βολή προς την κυβέρνηση, ο Παύλος Πολάκης διερωτάται μέσω του προφίλ του στο facebook: «Μερικοί τέτοιοι ιεράρχες σαφώς και έχουν ευθύνη για τη χρεωκοπία αυτής της χώρας».

Καθόλου δεν μας εκπλήττει το ύφος και το ήθος του υπουργού της κυβέρνησης των άθεων που μας κυβερνούν.

Ο Σεβ. Καλαβρύτων είπε τα αυτονόητα. Οι συμφορές που μας πλήττουν σε προσωπικό και εθνικό επίπεδο είναι καρπός του αμαρτωλού μας φρονήματος.

Αν ο κ. Πολάκης και ο άθεος πρωθυπουργός που τον διόρισε υπουργό φρονούν διαφορετικά καθόλου δεν μας δεσμεύει. Εμείς δεν περιμένουμε τους άθεους που αρνούνται να δώσουν θρησκευτικό όρκο, που συζούν αστεφάνωτοι με τη μητέρα των παιδιών τους και που δεν βαφτίζουν τα παιδάκια τους να έχουν χριστιανική συνέπεια.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι ο Σεβ. Καλαβρύτων ή ο οποιοσδήποτε συνειδητός χριστιανός δεσμεύεται από το τι λέγει ένας άθεος.

Δυστυχώς αυτά παθαίνουμε εξαιτίας της ασυγχώρητης επιπολαιότητας και ψηλαφητής ακρισίας μας. Ψηφίσαμε δύο φορές τους ανθρώπους των Εξαρχείων να μας κυβερνήσουν. Από εκεί και πέρα τι θα μπορούσε να προκύψει εκτός από κάθε είδους συμφορά; Τώρα φτάσαμε στο χάλι ένας άθεος να θέλει να λογοκρίνει ένα ιεράρχη επειδή λέγει τα αυτονόητα για κάθε χριστιανό. 

Ο ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΑΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΩΝ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΩΝ



Ο ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΑΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΩΝ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΩΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
===== 

Διαβάσαμε, στο ιστολόγιο της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου “Διακόνημα”, το ακόλουθο απόσπασμα από το βίο του Αγίου Νεκταρίου:

“Πολύ κατέτρεξε τον Άγιο Νεκτάριο ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Μελέτιος Μεταξάκης. Αυτός διετέλεσε και Οικουμενικός Πατριάρχης και Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Αυτός ο δυστυχής ήτανε μασώνος, μοντέρνος, νεωτεριστής και έκαμε πολύ κακό στην Εκκλησία.

Αυτός ήταν και κατά του μοναχισμού. Όταν ο Άγιος Νεκτάριος αγωνιζόταν με τόσες δυσκολίες να κτίση το Μοναστήρι, επήγε και τον απέτρεπε…

– Τί κάνεις εδώ; Μοναστήρι κτίζεις τώρα; Δεν βλέπεις ότι τόσα εξωκκλήσια γύρω εδώ ερήμωσαν; Δεν είναι για Μοναστήρια η σημερινή εποχή.

Ο Πενταπόλεως όμως εξηκολούθησε και έγινε το Μοναστήρι και άλλα πολλά κατόπιν, ώστε η Αίγινα σήμερον να έχη τα περισσότερα Μοναστήρια. Το προείπε ο Άγιος: «Θα γίνη, είπε, η Αίγινα το Άγιον Όρος των Μοναζουσών». Και ήδη έχει εννέα Μοναστήρια γυναικών.

Αλλά και ποία διαφορά στο τέλος των δύο Ιεραρχών. Ο Μεταξάκης, που έκαμε τόσα εις βάρος της Ορθοδοξίας, είχεν οικτρόν τέλος. Τον βρήκαν ένα πρωί κάτω από το κρεββάτι του νεκρόν και με την γλώσσαν του έξω. Αυτήν ακριβώς την γλώσσαν, που έλεγε αυτά στον Άγιο και τόσα εις βάρος της Ιεράς Παραδόσεως και της Ορθοδόξου Εκκλησίας!

Εξ αντιθέτου, ο Πενταπόλεως, που έμεινε πιστός εις την Ι. Παράδοσιν και υπέμεινε τους πειρασμούς και διώξεις, είχεν άγιον τέλος και σήμερον τιμάται, όχι μόνον από το Πανελλήνιον, αλλά και από όλην την Υδρόγειον.”

Ώστε έτσι ε;!!! 

Ο Μεταξάκης ήταν Μασώνος, εχθρός του μοναχισμού, Αγιομάχος, εκκοσμικευμένος, νεωτεριστής και Οικουμενιστής που έκανε πολύ κακό στην Εκκλησία.

Ωραιότατες θέσεις, αλλά... υπάρχει, βλέπετε, πάντοτε ένα αλλά, όταν ασχολείσαι με Βατοπαιδινούς.

Αυτά τα ορθά που αναφέρετε στο ιστολόγιό σας για τον Μεταξάκη, αγαπητοί Βατοπαιδινοί, γιατί δεν τα λέτε στον πνευματικό σας αδελφό Πανιερώτατο Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο, ο οποίος εξέδωσε σε δεύτερη έκδοση την Ιστορία της Μητροπόλεως του, που συνέταξε ο π. Σωφρόνιος Μιχαηλίδης, με την οποία ανεβάζει μέχρι τρίτου ουρανού τον υιόν της Γεέννης του Οικουμενισμού Μελέτιο Μεταξάκη;

Αλλά τι κάθομαι και λέγω;! Γυρεύω συνέπεια και ορθόδοξο φρόνημα από τους γόνους του Θεομπαίκτη και πλανεμένου Ιωσήφ του Βατοπαιδινού.

Με άλλα λόγια γυρεύω στο βουνό δελφίνια και στη μέση του ωκεανού λιοντάρια.!

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΝΟΣ ΕΝΑΡΕΤΟΥ ΙΕΡΑΡΧΗ


ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΕΝΟΣ ΕΝΑΡΕΤΟΥ ΙΕΡΑΡΧΗ
======

«Χριστόδουλε, φεύγω, παιδί μου. Γεια σου». Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του μακαριστού Μητροπολίτη Μάνης Χρυσοστόμου προτού αφήσει την τελευταία του πνοή κάτω από την Αγία Τράπεζα.

Ο μακαριστός Μητροπολίτης εξεδήμησε εις Κύριον στις 8 Νοεμβρίου, σε ηλικία 84 ετών, στην Αρεόπολη, ενώ η εξόδιος ακολουθία του εψάλη στις 10 του μηνός, παρουσία Αρχιερέων, τοπικών Αρχών, κλήρου και πλήθους πιστών.

Συγκλονιστικές είναι οι μαρτυρίες του πνευματικού του παιδιού αρχιμανδρίτη Ανδρέα Μπολοβίνου, ο οποίος αποκάλυψε ότι πριν από περίπου έναν μήνα ο καρδιολόγος στο Ωνάσειο που παρακολουθούσε την υγεία του μακαριστού Χρυσοστόμου έκρινε ότι είχε έρθει η στιγμή να βάλει βηματοδότη. Του το είχε προτείνει, ωστόσο ο μακαριστός Μάνης ήταν κατηγορηματικός. «Δεν θα εκβιάσω Κύριον τον Θεό μου με ένα μηχανάκι. Την πνοή τη δίνει και την παίρνει ο Θεός» ήταν η κάθετη απάντηση που είχε δώσει στον γιατρό του.

«ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΩ»

Αξιοσημείωτο, επίσης, είναι ότι ανήμερα την εορτή των Ταξιαρχών, παρόλο που πονούσε φρικτά στη μέση, ξύπνησε πολύ νωρίς και επισκέφθηκε αμέσως στο κελί του τον π. Ανδρέα, στον οποίο είπε: «Σήκω, πρέπει να προλάβω». Οταν εκείνος του επισήμανε ότι ήταν ακόμη πολύ νωρίς, ο μακαριστός απάντησε: «Για μένα δεν είναι νωρίς. Γιορτάζουν οι άγγελοι. Ξέρεις τι είναι οι άγγελοι; Σήμερα θα χοροστατήσω».

Ολοι οι ιερείς, μάλιστα, που παρευρίσκονταν εκείνη την ημέρα στον ιερό ναό παρατήρησαν -και το συζητούσαν έντονα- πως ο Δεσπότης τους στη θεία λειτουργία είχε πρωτόγνωρη διάθεση και όρεξη. Εντύπωση έκανε, εξάλλου, και το γεγονός ότι μίλησε για την πίστη, τις δυσκολίες της εποχής και τη Μάνη λίγο πριν από την απαγγελία του Συμβόλου της Πίστεως, σαν να ήξερε ότι δεν θα ήταν παρών κατά την ώρα του κηρύγματος.

Στη συνέχεια, αψηφώντας τους πόνους στη μέση, στον καθαγιασμό, γονάτισε και σηκώθηκε, είπε: «Ποίησον τον μεν άρτον τούτον» και ξαναγονάτισε. Εκείνη τη μοιραία στιγμή ο μακαριστός γνώριζε ότι δεν θα ξανασηκωνόταν. Εστρεψε το κεφάλι του προς τον διάκονό του, τον π. Χριστόδουλο, και, αποχαιρετώντας τον με τα λόγια:«Χριστόδουλε, φεύγω, παιδί μου. Γεια σου», έγειρε κάτω από την Αγία Τράπεζα. Εκεί το Αγιο Πνεύμα, που Το επικαλέστηκε άνωθεν για τον καθαγιασμό, σαν να τον πήρε μαζί Του, συνοδεία αγγέλων.

ΠΗΓΗ:

ΠΟΛΙΚΟ ΨΥΧΟΣ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ


ΠΟΛΙΚΟ ΨΥΧΟΣ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
=====


Κακὲς εἶναι οἱ σχέσεις τοῦ Πατριάρχου Ἀντιοχείας μὲ τὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων, μὲ τὸν ὁποῖο δὲν ἔχει ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία, καί, κατ᾽ ἐπέκταση, μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη. Στὴν πρὸ ἑβδομάδος διεθνῆ Διάσκεψη τοῦ Ὑπουργείου Εξωτερικών ὁ Πατριάρχης Ἀντιοχείας δὲν προσῆλθε, ἂν καὶ προσεκλήθη. 

Σ᾽ αὐτὴν προσῆλθαν, πλὴν τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου, οἱ Ἕλληνες Πατριάρχες Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος καὶ Ἱεροσολύμων Θεόφιλος καὶ οἱ Ἕλληνες Ἀρχιεπίσκοποι Κύπρου Χρυσόστομος καὶ Ἀλβανίας Ἀναστάσιος. 

Μὲ Μητροπολίτες ἐκπροσωπήθηκαν οἱ Πατριάρχες Ρωσίας, Σερβίας καὶ Γεωργίας. Δὲν παρέστησαν οἱ Προκαθήμενοι, οὔτε ἐκπρόσωποί τους ἀπὸ τὰ Πατριαρχεῖα Ἀντιοχείας, Ρουμανίας καὶ Βουλγαρίας καὶ ἀπὸ τὶς Ὀρθόδοξες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες Πολωνίας καὶ Τσεχίας – Σλοβακίας. 

Ἡ παντελὴς ἀπουσία ἀπὸ τὴ Διάσκεψη πέντε Πατριαρχείων καὶ Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν πρέπει νὰ ἀπασχολήσει τὸ Ὑπουργείο Εξωτερικών.

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ Β΄


Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ

Β΄

(Οι γυναίκες δεν έχουν καμιά θέση στο αναλόγιο)

Του Αρχιμ. Κύριλλου Κωστόπουλου
=====

Ἄλλωστε ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος ἔχει ἀποφανθῆ: «Ὡς ἐν πάσαις ταῖς ἐκκλησίαις τῶν ἁγίων, αἱ γυναῖκες ὑμῶν ἐν ταῖς ἐκκλησίαις σιγάτωσαν· οὐ γὰρ ἐπιτρέπεται αὐταῖς λαλεῖν [...] αἰσχρὸν γάρ ἐστι γυναιξὶν ἐν ἐκκλησίαις λαλεῖν» (Α΄ Κορ. 14, 34-36). Ἂς τὸ ἀκούουν αὐτὸ οἱ Ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐπιτρέπουν στοὺς ἱεροψάλτες νὰ ἀναβιβάζουν γυναῖκες στὸ ἀναλόγιο καὶ νὰ συμψάλλουν μετ᾽ αὐτῶν.

Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος ἐπεξηγεῖ ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται στὴν γυναίκα νὰ προκάθεται καὶ νὰ ἄρχη τῶν ἀνδρῶν. Ἂν θέλη νὰ παραινέση καὶ νὰ καθοδηγήση κάποιον -ὅπως ἔχομε πολλὰ τέτοια παραδείγματα στὴν Ἁγία Γραφή – αὐτὸ νὰ γίνεται ἰδιωτικῶς, «ἐν τῇ οἰκίᾳ», καὶ ὄχι δημοσίᾳ «ἐν ἐκκλησίαις»: «Ἀνδράσι μὲν γὰρ ἐπιτέτραπται διδάσκειν ἄνωθεν καὶ ἄνδρας καὶ γυναῖκας· γυναιξὶ δὲ τὸν μὲν παραινετικὸν ἐπιτρέπει λόγον ἐπ᾽ οἰκίας, οὐδαμοῦ δὲ προκαθῆσθαι συγχωρεῖ, οὐδὲ μακρὸν ἀποτείνειν λόγον ἀφίησι» (PG 62, 683).

Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τὸ ψάλλειν, ὡς γνωστόν, ἐπέχει τὴν θέση τοῦ ἐκπροσωπεῖν τὸν λαό. Ὁ ἱεροψάλτης ἀπαντᾶ στὸν Λειτουργὸ - Ἱερέα ἐκ μέρους τοῦ λαοῦ, τὰ δὲ ψαλλόμενα, συνιστοῦν, σύμφωνα μὲ ἔγκριτους μελετητές, διδασκαλία καὶ ὁμολογία τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας. Ὁ καθηγητὴς Ἀθ. Βουρλῆς γράφει χαρακτηριστικά: «Ἡ ἱερὰ ψαλμωδία οὖσα θεῖος λόγος ἐξ Ἀποκαλύψεως Πνεύματος Ἁγίου [...] εἶναι οὐ μόνον Πνευματοδώρητος ἀλλὰ καὶ Πνευματοκίνητος ‘διδαχὴ’ καὶ ‘γλώσσα’ τῆς θεολογίας, ‘ἑρμηνεία’ καὶ ‘κήρυγμα’ τῆς ἀληθοῦς πίστεως, δοξαστικὴ καὶ εὐχαριστιακὴ κραυγὴ τῆς λατρευτικῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ζωῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» (Δογματοηθικαὶ ὄψεις τῆς Ὀρθοδόξου ψαλμωδίας, 1994, σ. 265).

Ἄρα, ἐφόσον ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐξαγγέλει ὅτι ἡ γυναίκα «ἐν ἡσυχίᾳ μανθανέτω ἐν πάσῃ ὑποταγῇ· διδάσκειν δὲ γυναικὶ οὐκ ἐπιτρέπω, οὐδὲ αὐθεντεῖν ἀνδρός, ἀλλ᾽ εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ» (Α´ Τιμ. 2, 11), πῶς ἐπιζητεῖ ἡ γυναίκα νὰ λάβη τέτοια θέση μέσα στὸν Ἱερὸ Ναό, παρακούοντας τὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ φέροντας θανάσιμη ἀταξία τὴν ὑψίστη ὥρα τῆς Θείας Λατρείας;

(Συνεχίζεται)

ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ, ΝΑ ΠΕΤΑΜΕ ΣΑΝ ΤΙΣ ΜΕΛΙΣΣΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΑΝ ΤΙΣ ΜΥΓΕΣ


ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ Θ΄


ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΠΡΩΤΕΙΟΥ

Θ΄

Του κ. Γεωργίου Ιωάννου Καραλή
=====

Τα λεγόμενα του π. Μανουσάκη διατύπωσαν οι σχολαστικοί και οι Πατέρες μας από τον Μέγα Φώτιο μέχρι και τον Παλαμά, τα είχαν συνειδητοποιήσει καλύτερα από αυτόν, γι’ αυτό και τα ονόμασαν αιρέσεις. Αλλά βέβαια οι Πατέρες μας δεν όριζαν το πρόσωπο όπως το ορίζει ο Μητροπολίτης Περγάμου, γι’ αυτό και δεν ανακάλυψαν, όπως αυτός, προσφάτως, ότι οι παπικοί, επειδή ενδιαφερόντουσαν για την καθαρότητα και πληρότητα των σχέσεων, τοποθέτησαν στο σύμβολο της πίστεως το filioque!!! 

Οι Πατέρες, επειδή δεν έκαναν φιλοσοφία και οντολογία, δεν πήραν την τέταρτη κατηγορία του Αριστοτέλους, δηλαδή την σχέση, για να ξεχωρίσουν τα πρόσωπα της Παναγίας Τριάδος καθώς και τα ανθρώπινα. Τα πρόσωπα οι Καππαδόκες τα όρισαν όπως είδαμε σαν διακρίσεις ακοινώνητες. Μία διάκριση δεν έχει ανάγκη μιας σχέσεως, για να διαχωρισθεί. Δεν είναι ένα εγώ, μία ατομική αυτοσυνειδησία, που βρίσκεται σε σχέση με ένα εσύ, μία άλλη ατομική αυτοσυνειδησία, γιατί κάθε ατομική αυτοσυνειδησία έχει ανάγκη να κάνει  σύγκριση μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, επειδή κανένας  δεν γνωρίζει το πραγματικό του είναι. Επειδή η κάθε ατομική αυτοσυνειδησία στηρίζεται σε φαντασιώδεις εικόνες που μεταβάλλονται, και όχι στην πραγματικότητα, καμία απολύτως σχέση δεν είναι δυνατόν ποτέ να ορίσει το πρόσωπο. Δεν υπάρχει κανένα εγώ και κανένα εσύ που διαλέγονται και αγαπούν το ένα το άλλο, γιατί και το εγώ και το εσύ είναι εντελώς φαντασιακές συλλήψεις, δηλαδή αναγκαίες αυταπάτες – στην πτωτική κατάσταση που ζούμε –  που μεταβάλλονται, πολλές φορές χωρίς έλεος. Φανταστείτε για παράδειγμα  τον Γιώργο να ανακαλύπτει ότι δεν είναι Έλληνας, μα  Τούρκος. Η εικόνα που είχε σχηματίσει για τον εαυτό του χάνεται και βρίσκεται ο ίδιος σε μεγάλη κρίση με  τον άμεσο περιβάλλον του. Όταν πριν από χρόνια ζούσε στην Ελλάδα και δεν χρησιμοποιούσε το διαδίκτυο, νόμιζε ότι οικογένεια είναι η σχέση μιας γυναίκας μ’ ένα άντρα με άμεση συνέπεια την γέννηση παιδιών. Τώρα στην Ευρώπη και στο διαδίκτυο αυτή η εικόνα έχει μεταβληθεί. Βλέπει ότι η οικογένεια αποτελείται από τέσσερα άτομα, δύο φυσικούς γονείς που είναι χωρισμένοι, συνοδευόμενοι ο καθένας από άλλη γυναίκα η άντρα. Η παρατηρεί ότι υπάρχουν γονείς του ιδίου φύλου, δύο γυναίκες η δύο άντρες που έχουν υιοθετήσει παιδιά. Αυτό μπορεί να έχει άμεση επιρροή και στην σχέση του Γιώργου με την γυναίκα του, που θα μπορούσε να τους οδηγήσει και σε διαζύγιο, γιατί πλέον η εικόνα  που είχαν για την οικογένεια έχει ριζικά  μεταβληθεί.

(Συνεχίζεται)

ΠΗΓΗ:

Ορθόδοξος Τύπος