Tuesday, June 28, 2016

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ! ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ -ΠΛΗΝ ΤΟΥ ΜΟΡΦΟΥ- ΓΙΑΤΙ ΣΙΩΠΟΥΝ;


Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ ΔΙΑΨΕΥΔΕΙ! ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ -ΠΛΗΝ ΤΟΥ ΜΟΡΦΟΥ- ΓΙΑΤΙ ΣΙΩΠΟΥΝ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Διαβάσαμε στο ιστολόγιο “Θρησκευτικά”:

«Έχει κυκλοφορήσει σε ορισμένα μέσα ηλεκτρονικής πληροφόρησης ότι δεν έχω υπογράψει τα κείμενα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Διαψεύδω κατηγορηματικά την πληροφορία αυτή την οποία θεωρώ υποβολιμαία» τονίζει o Μητροπολίτης Κωνσταντίας στη δήλωσή του προς το Amen.gr  και συνεχίζει: «Εάν μερικοί επιθυμούν να έχουν οπαδούς για να αυξήσουν τον αριθμό εκείνων που αρνήθηκαν να υπογράψουν, να δημιουργήσουν πρόβλημα στην Εκκλησία της Κύπρου ή να γίνουν αίτιοι διχασμού της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δηλώνω κατηγορηματικά ότι δεν θα γίνω συνεργός σε αυτή την προσπάθειά τους. Υπέγραψα κανονικά όλα τα κείμενα όπως μου επιβάλλει η αρχιερατική μου συνείδησή».
Υπενθυμίζεται ότι ο Μητροπολίτης Κωνσταντίας και Αμμόχωστου είναι ένας από τους Ορθόδοξους Ιεράρχες που έχει εργαστεί συστηματικά για την ενότητα των χριστιανών και έχει προσφέρει σημαντικά στην οικουμενική κίνηση.

Καταρχήν να επαινέσουμε τον Πανιερότατο Μητροπολίτη Κωνσταντίας κ. Βασίλειο επειδή είχε την εντιμότητα να διαψεύσει τις φήμες ότι δήθεν αρνήθηκε να υπογράψει τα κείμενα της Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης. Οι θέσεις του Πανιερότατου Κωνσταντίας είναι εξόχως οικουμενιστικές. Ανήκει στη στενή ομάδα του Ζηζιούλα και του μ. Μητροπολίτη Ελβετίας μετέπειτα Αδριανουπόλεως Δαμασκηνού. Με τον Πανιερότατο Κωνσταντίας μας χωρίζει αγεφύρωτη άβυσσος σε θέματα οικουμενισμού αλλά πρόκειται για έντιμο άνθρωπο τον οποίο εκτιμάς και σέβεσαι ακόμη και όταν διαφωνείς κάθετα με τις θέσεις του.

Αυτό που απομένει είναι να έχουμε επιβεβαίωση ή διάψευση και από τους υπόλοιπους Μητροπολίτες και επισκόπους που φέρονται να μην υπέγραψαν τα κείμενα της Πανορθόδοξης Συνόδου. 

Ευτυχώς ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου Νέοφυτος ξεκαθάρισε ότι δεν υπέγραψε το προδοτικό για την Ορθοδοξία κείμενο που αφορά τις σχέσεις της Ορθοδοξίας με τους ετερόδοξους. Το ίδιο πρέπει να πράξουν και οι υπόλοιποι επειδή οι οικουμενιστές ισχυρίζονται ότι οι υπογραφές τους κοσμούν τις αποφάσεις της Συνόδου. 

Αυτό φυσικά ερμηνεύεται με δύο τρόπους. Είτε υπέγραψαν τα κείμενα και είναι ψευδείς οι διαδόσεις που τους φέρουν να μην τα υπέγραψαν ή όντως δεν τα υπέγραψαν και οι οικουμενιστές τους παρουσιάζουν ότι τα υπέγραψαν. Στη δεύτερη περίπτωση οίκοθεν νοείται η αδήριτη υποχρέωση αυτών που συκοφαντούνται να διαψεύσουν τους ισχυρισμούς όπως έκανε ο Μητροπολίτης Μόρφου Νέοφυτος.

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ κ. ΤΣΕΛΛΕΓΙΔΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ



ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ κ. ΤΣΕΛΛΕΓΙΔΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Διαβάσαμε στο ιστολόγιο “Ακτίνες”:

“Σχολιασμός μετά τη Σύνοδο - Καθηγητής Δογματικής Δημήτριος Τσελεγγίδης. Ομιλία στις 27-06-2016 στην Θεσσαλονίκη.

Ο Καθηγητής δίνει θεολογικές απαντήσεις όσον αφορά την ονομασία, τον ορισμό του ''ιδιόρυθμου'' αυτού συνεδρίου, που εφόσον δεν πληρεί τις Ορθόδοξες Συνοδικές προυποθέσεις, δεν μπορεί να λέγεται Σύνοδος...

Αυτό έχει ιδιαίτερη θεολογική σημασία, καθώς οι αποφάσεις της δεν μπορούν βάση των προδιαγραφών της, να έχουν το κύρος μιας Οικουμενικής Συνόδου, και ως εκ τούτου δεν είναι δεσμευτικές για τον λαό, τον ορθόδοξο χριστιανό, και δεν υποχρεούται κανείς να τις ακολουθήσει....”

Η θέση του Καθηγητή κ. Δημήτριου Τσελεγγίδη είναι καθοριστική για το λαό του Θεού. Ο παραδοσιακός δογματολόγος ανατέμνει τα της Συνόδου της Κρήτης την οποία αποκαλεί ιδιόρρυθμο συνέδριο που παρήγαγε αποφάσεις που δεν δεσμεύουν το λαό του Θεού.

Ήδη πολλοί πιστοί χαρακτηρίζουν τη Σύνοδο της Κρήτης ψευδοσύνοδο, ληστρική και συνέδριο Καιάφα. Ο Καθηγητής κ. Τσελεγγίδης επισφραγίζει τη λαική αντίδραση. Το οριστικό θάψιμο της Συνόδου θα γίνει όταν και εάν οι Εκκλησίες που απείχαν της Συνόδου εκδώσουν την ετυμηγορία τους και αρνηθούν να την επικυρώσουν.

Επαινούμε θερμά τον κ. Καθηγητή για την παρέμβασή του η οποία συνιστά και τον πρώτο σχολιασμό από κορυφαίο εκπρόσωπο των αντιοικουμενιστών. Παρακαλούμε θερμά όλους τους ηγήτορες του αντιοικουμενιστικού αγώνα να τοποθετηθούν και ας ελπίσουμε ότι όσοι Μητροπολίτες και επίσκοποι φέρονται να μην υπέγραψαν τα κείμενα της Συνόδου θα κάνουν δήλωση με την οποία θα επιβεβαιώνουν την ενέργειά τους, όπως έκανε ήδη ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος.

Κατανοούμε ότι για να γίνει εις βάθος ανάλυση των θεμάτων χρειάζεται χρόνος μπορούν όμως έστω δι’ ολίγων να καταστήσουν γνωστή τη στάση τους και να διαφωτίσουν το λαό του Θεού, ακριβώς όπως έκανε ο ομολογητής Καθηγητής κ. Δημήτριος  Τσελεγγίδης.

Ο ΜΟΡΦΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΤΟ ΠΡΟΔΟΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ


Θερμά και υικά συγχαίρουμε τον Πανιερώτατο Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο επειδή δεν υπέγραψε το προδοτικό για την Ορθοδοξία κείμενο της Μεγάλης Συνόδου που αναφέρεται στις σχέσεις της Ορθοδοξίας με τους ετερόδοξους.

Ελπίζουμε και ότι και οι άλλοι Μητροπολίτες και επίσκοποι της Εκκλησίας που αρνήθηκαν να υπογράψουν το κείμενο να επιβεβαιώσουν τις πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας.

 Ο ΜΟΡΦΟΥ ΝΕΟΦΥΤΟΣ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΤΟ ΠΡΟΔΟΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
======

Ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος, ἔχοντας ἐπιστρέψει ἀπὸ τὴν Κρήτη, ὅπου συμμετέσχε στὴν ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἔχει τὴν ἐπιτακτικὴ ὑποχρέωση ἐνώπιον τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ τῆς θεοσώστου Μητροπόλεώς του, τοὺς ὁποίους καὶ ἐξεπροσώπησε στὴν ἐν λόγῳ Σύνοδο, καὶ πρὸς γνῶσιν καὶ ἐπίγνωσιν πάντων, νὰ κοινοποιήσει, μέσῳ δημοσίευσης στὴν ἐπίσημη αὐτὴ ἱστοσελίδα τῆς Μητροπόλεώς του, τὸ Ὑπόμνημα, τὸ ὁποῖο συνέταξε καὶ κατέθεσε στὴν Σύνοδο, ἀναφορικῶς πρὸς τὸ θέμα «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν Χριστιανικὸν κόσμον».

Συμπληρωματικὰ καὶ πρὸς ἐνημέρωση ὅσων ἐνδιαφέρονται γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ πεπραγμένα, ἀλλὰ καὶ χάριν τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, δηλώνει καὶ τὰ ἑξῆς:

Τό μόνο κείμενο, τὸ ὁποῖο δὲν ὑπέγραψε κατὰ τὶς ἐργασίες τῆς ἐν λόγῳ Μεγάλης Συνόδου, εἶναι τὸ τελευταῖο συζητηθὲν καὶ ὑπὸ τῶν πλειόνων ἀρχιερέων-μελῶν τῆς Συνόδου συμφωνηθέν, ἀναφορικῶς πρὸς τὶς «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν χριστιανικὸν κόσμον». Ἡ ἀνάγνωση τοῦ Ὑπομνήματος τοῦ Πανιερωτάτου Μόρφου δίδει εὔγλωττες ἀπαντήσεις, γιατὶ αὐτὸς δὲν ὑπέγραψε τὸ ὡς ἄνω συμφωνηθὲν κείμενο.

Οἱ σύγχρονοι ἅγιοι Πατέρες Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης, Παΐσιος Ἁγιορείτης, Ἰάκωβος Τσαλίκης, Εὐμένιος Σαριδάκης καὶ Σωφρόνιος Σαχάρωφ, τοὺς ὁποίους ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου γνώρισε ἐν ζωῇ καὶ ἀπὸ τὴν διδασκαλία καὶ τὸν βίο τῶν ὁποίων παραθέτει στὸ δημοσιευόμενο Ὑπόμνημά του χαρακτηριστικὰ σχετικὰ ἀποσπάσματα, εἶναι σαφέστατοι ὡς πρὸς τὸ τί καὶ ποιά εἶναι ἡ μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία καὶ ποιά ἡ ἐνδεδειγμένη της στάση ἔναντι τῶν ἑτεροδόξων χριστιανῶν. Τὸ σοφὸν ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ εἶναι πάντοτε σαφές. Ὁ Πανιερώτατος Μόρφου λοιπόν, «ἑπόμενος τοῖς ἁγίοις Πατράσιν», κατέθεσεν ἐνώπιον τῆς Μεγάλης Συνόδου τὴν Πίστιν τῶν Πατέρων ἡμῶν καὶ προφορικῶς καὶ γραπτῶς. Στὰ τῆς Πίστεως πρέπει νὰ «ἀληθεύομεν ἐν ἀγάπῃ». Καί, κατὰ τὸ Κυριακὸ λόγιο, «γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς».

Σὲ μία Μεγάλη Σύνοδο, ὅπως ἦταν αὐτὴ τῆς Κρήτης, ἀπαιτεῖται δογματικὴ σαφήνεια τοῦ τί ἐστὶν Ἐκκλησία καὶ τί ἑτερόδοξοι χριστιανοί. Τὸ ἀνωτέρω συμφωνηθὲν σχετικὸ κείμενο ταπεινῶς φρονοῦμε ὅτι πάσχει ἀπὸ ἠθελημένη θεολογικὴ ἀσάφεια. Αὐτὴ τὴν ἀσάφεια οἱ Ποιμένες ἔχουν ὑποχρέωση, τόσο πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους, ὅσο καὶ πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους, νὰ τὴν διασαφηνίσουν, ὄχι μόνον ἱστορικῶς, ἀλλὰ πρωτίστως καὶ κυρίως θεολογικῷ τῷ τρόπῳ. Τὸ ἐλπίζουμε καὶ προσευχόμαστε νὰ ἐπιτευχθεῖ σὲ ἑπόμενη Σύνοδο τῆς μίας, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.

ΠΗΓΗ:

Ιερά Μητρόπολη Μόρφου

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΣΤΗ ΡΩΜΗ


ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΣΤΗ ΡΩΜΗ.

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΒΟΣΤΩΝΗΣ ΜΕΘΟΔΙΟΣ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑΣ ΠΗΓΕ ΣΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΣΤΕΙ ΣΤΗ ΘΡΟΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ.

ΚΡΙΜΑ!

ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΑΣΧΗΜΙΑ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΒΟΣΤΩΝΗΣ ΜΕΘΟΔΙΟΥ.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ “ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ”


ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ “ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ”

Του Πρωτοπρεσβ. Αναστάσιου Γκοτσόπουλου
=====

Εἶναι γνωστό ὃτι ὁ ὅρος “ἐκκλησία” εἶναι πολυσήμαντος: Ὅταν προσεγγίζουμε γεγονότα ἀπό ἱστορικῆς, νομικῆς, κοινωνιολογικῆς κοκ πλευρᾶς γίνεται ἀσφαλῶς καί ἡ ἀνάλογη χρήση τοῦ ὃρου «ἐκκλησία», ὁπότε ἀναφερόμαστε σέ ἁπλή θρησκευτική κοινότητα ἤ θρησκευτική συνάθροιση, ἡ ὁποία πόρρῳ ἀπέχει ἀπό τήν αὐστηρή θεολογική ἔννοια τῆς λέξεως «ἐκκλησία». Ὑπό αὐτή τήν ἔννοια ἔχουμε ἑκατοντάδες ἐκκλησίες, πού καλύπτουν ἕνα μεγάλο τμῆμα τῆς θρησκευτικῆς ἔκφρασης καί ὀργάνωσης σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Σέ αὐτή τήν περίπτωση εἶναι προφανές ὅτι δέν ὑπάρχει κανένα κριτήριο γιά τό χαρακτηρισμό μιᾶς κοινότητος ὡς «ἐκκλησία», ἀλλά προέχει ὁ αὐτοπροσδιορισμός της: ἡ κάθε κοινότητα, ἤ ὁμάδα εἶναι «ἐκκλησία», ἐπειδή ἔτσι θέλει καί αὐτοχαρακτηρίζεται.

Στήν ἀμιγῶς θεολογική γλώσσα, στήν Ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία, μέ τόν ὃρο «Ἐκκλησία» προσδιορίζεται ἀποκλειστικά καί μόνο τό ἴδιο τό Σῶμα τοῦ Σαρκωθέντος Θεοῦ Λόγου, ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. 

Τά κείμενα τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου πρέπει νά εἶναι δογματικά κείμενα πού θά προσδιορίζουν καί θά ἐκφράζουν τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας. Σέ αὐτοῦ τοῦ ἐπιπέδου τά κείμενα ὁ ὅρος «Ἐκκλησία» εἶναι αὐστηρά μονοσήμαντος καί προσδιορίζει –  ὅπως ἀναφέρθηκε –  ἀποκλειστικά καί μόνο τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο ἔχει ὡς κεφαλή Του τόν ἴδιο τόν Χριστό. τίποτα λιγότερο, ἀλλά  καί τίποτα περισσότερο! Κάθε τί τό ὁποῖο ἀνήκει σέ αὐτό τό Θεανθρώπινο Σῶμα εἶναι Ἐκκλησία, ὅ,τι δέν ἀνήκει σέ Αὐτό, δέν εἶναι Ἐκκλησία! Ἀπό αὐτή τή βασική καί θεμελιώδη θεολογική ἀρχή, ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, δηλ. ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, προέρχονται καί οἱ βασικές ἰδιότητες τῆς Ἐκκλησίας: 

Μία, διότι δέ νοεῖται τεμαχισμός ἤ διχασμός στό ἄχραντο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, 
Ἁγία, διότι εἶναι ἡ Πανάμωμος Νύμφη τοῦ Λυτρωτοῦ, τήν ὁποία ὁ ἴδιος ὁ Κύριος παρέστησε «ἑαυτῷ ἔνδοξον … μή ἔχουσαν σπίλον ἤ ρυτίδα ἤ τί τῶν τοιούτων ἀλλ’ ἵνα ᾖ ἁγία καί ἄμωμος» (Ἐφεσ. 5, 27). Μάλιστα ἡ κάθαρση αὐτή ἔγινε μέ τό Ἄχραντο Δεσποτικό Του Αἷμα. 
Καθολική, διότι, ὄντας «ὁ Χριστός παρατεινόμενος εἰς τούς αἰώνας», εἶναι ὁ ἀποκλειστικός ἐκφραστής τῆς καθολικῆς Ἀλήθειας καί ἡ προοπτική της ἐκτείνεται σέ ὁλόκληρη τή δημιουργία καί 
Ἀποστολική, διότι εἶναι ὁ ἀποκλειστικός φορέας τῆς Ἀποστολικῆς Διδαχῆς καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, τίς ὁποῖες καί διασώζει καί μεταδίδει μέσα στούς αἰῶνες.

Μέ βάση τά ἀνωτέρω:

α) Εἶναι προφανές ὅτι ἀπό θεολογικῆς ἀπόψεως ἡ ὕπαρξη πολλῶν Ἐκκλησιῶν εἶναι ἐντελῶς ἀδιανόητη, ἐκτός ἐάν ἀναφερόμαστε στίς Τοπικές Ἐκκλησίες, τίς κατά τόπους φανερώσεις τῆς Μίας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

β) Δέ νοεῖται στήν Ἐκκλησία τό ὁποιοδήποτε ψεγάδι ἤ λάθος. Αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία κατέχει καί κηρύττει τήν πληρότητα τῆς Θ. Ἀποκαλύψεως, τήν παραδεδομένη Ἀποστολική Διδαχή, δηλ. τήν Ἀλήθεια. Εἶναι ἐντελῶς ἀδιανόητο τό παραμικρό λάθος σέ θέματα πίστεως. Τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας ἀσφαλῶς καί μπορεῖ νά σφάλλουν. ποτέ ὅμως ἡ Ἐκκλησία δέ μπορεῖ νά διατυπώσει ὡς δόγμα πίστεως ὑποχρεωτικό γιά τή σωτηρία, τό ὁποῖο ἀργότερα νά … ἀνακαλέσει ὡς ἐσφαλμένο. Ἡ ὕπαρξη λανθασμένης διδασκαλίας, ἐσφαλμένου δόγματος, ἀκυρώνει τίς βασικές ἰδιότητές Της, ἀκυρώνει τήν ἴδια τήν ὕπαρξή Της: 
παύει ἡ Ἐκκλησία νά εἶναι Ἁγία – ὡς «ἔχουσα σπίλον ἤ ρυτίδα» ψευδοδιδασκαλίας.  
παύει ἡ Ἐκκλησία νά εἶναι Καθολική – ὡς μή κατέχουσα τό πλήρωμα τῆς Ἀληθείας.  
παύει ἡ Ἐκκλησία νά εἶναι Ἀποστολική – διότι πλέον δέν κατέχει καί δέν μεταδίδει τήν ἀνόθευτη Ἀποστολική Διδαχή, ἀλλά ψευδοδιδασκαλίες.
Παύει τελικά νά εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

γ) Ἡ Ἀποστολική Διδαχή, δηλ. ἡ πίστη καί διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, δέν ἐπιδέχεται ἐκ μέρους τῶν πιστῶν ἀμφισβήτηση ἤ ἄρνηση. Ὅποιος, ἀνεξάρτητα μέ τό βαθμό πού ἔχει,  συνειδητά καί συστηματικά ἀρνεῖται τό ὁποιοδήποτε δόγμα πίστεως τῆς Ἐκκλησίας δέν μπορεῖ νά παραμένει μέλος Της. Ἡ Ἐκκλησία ἐκφράζεται ἀλαθήτως στίς Οἰκουμενικές Συνόδους. Ἡ Σύνοδος πού θά χαρακτηριστεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὡς «Οἰκουμενική» εἶναι ταυτόχρονα σέ θέματα πίστεως ἀλάθητη. Εἶναι ἐντελῶς ἀδιανόητη γιά ἕνα πιστό ἡ ἄρνηση τῶν δογματικῶν ἀποφάσεων μιᾶς Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἄν συμβεῖ αὐτό, ὁ πιστός αὐτός δέν μπορεῖ νά παραμείνει μέλος τῆς Ἐκκλησίας.

δ) Ἡ ἀπόλυτη ἀναίρεση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ αἵρεση, δηλ. ἡ συνειδητή ἄρνηση τῆς καθολικότητας τῆς Ἀλήθειας. Γι’ αὐτό Ἐκκλησία καί αἵρεση εἶναι δύο ἔννοιες ἀπολύτως ἀσυμβίβαστες: Ἡ Ἐκκλησία ἐκφράζει τήν καθολικότητα. ἡ αἵρεση εἶναι ἡ ἄρνησή της. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό φῶς. ἡ αἵρεση τό σκοτάδι. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ σωτηρία. ἡ αἵρεση ἡ ἀπώλεια. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ θεοσέβεια. ἡ αἵρεση εἶναι ἀθεΐα. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ εὐθεία ὁδός. ἡ αἵρεση ἡ «στρεβλότης». Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός.  ἡ αἵρεση ὁ ἀντίχριστος. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. ἡ αἵρεση ἡ δαιμονική πλάνη.

Οἱ ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων χρησιμοποιοῦν γιά τήν αἵρεση πολύ σκληρές ἐκφράσεις γιά νά καταδειχθεῖ τό πόσο φρικτή καί ἀπαίσια κατάσταση εἶναι. Μεταξύ ἄλλων χαρακτηρίζεται ὡς «φαυλότης φέρουσα τόν ὄλεθρον», «ἐλεεινή πλάνη» στήν ὁποία «κατεδέθησαν» οἱ αἱρετικοί, «μεμιασμένη κοινωνία», «ρίζα πικρίας», «μίασμα γέγονε τῇ καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ, ἡ τῶν χριστιανοκατηγόρων αἵρεσις». Ἐπίσης, ἡ αἵρεση «ἐγκαταλείπουσα» ἀμέσως ἤ ἐμμέσως «τόν  Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ» καταντᾶ «κεκρυμμένη εἰδωλολατρία» καί ἀθεΐα καί γι’ αὐτό ὁ ἀκολουθῶν αὐτῇ «τοῦ χριστιανικοῦ καταλόγου, ὡς ἀλλότριος ἐξωθείσθω καί ἐκπιπέπτω».

Εἶναι λοιπόν ἀδύνατον στήν Μία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ νά ἐντάσσονται αἱρέσεις ἤ πλάνες. 

Εἶναι λοιπόν ἀδύνατη ἡ ἀναγνώριση τῆς κακόδοξης «περιεκτικῆς ἐκκλησιολογίας» τῆς Β΄ Βατικανῆς ὡς Ὀρθοδόξου δογματικῆς διδασκαλίας στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 


Ἐλπίζουμε, εὐχόμαστε καί προσευχόμαστε ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος νά ἀναδειχθεῖ ἂξια τοῦ ὀνόματός της καί νά ὀρθοτομήσει τόν λόγον τῆς Χριστοῦ ἀληθείας. Μόνο ἒτσι θά διατρανώσει τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας μας.

ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ, ΔΕΝ ‘’ΧΩΡΟΥΝ’’ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ


ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ, ΔΕΝ ‘’ΧΩΡΟΥΝ’’ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
=====

Ευκαίρως ακαίρως οι Παπικοί ‘’πρωτομιλούν’’ για το παπικό εξουσιαστικό πρωτείο. Ιδιαιτέρως οι Ουνίτες το προβάλλουν, θύματα του οποίου αποτελούν. Ακόμα και οι Παλαιοκαθολικοί ουσιαστικά το δέχονται, που έδωσαν την εντύπωση ότι το αμφισβητούν, καθότι τον 19ον αιώνα μετά την Α΄ Βατικανή Σύνοδο (1870-1871) προχώρησαν στη δημιουργία της Παλαιοκαθολικής ‘’εκκλησίας’’, λόγω ‘’διαφωνίας’’ των με την θέσπιση των δογμάτων του Πρωτείου και του αλάθητου του Πάπα. Δυστυχώς δέχονται το πρωτείο του Πάπα ως πρωτείο εξουσίας, όπως και οι υπόλοιποι Παπικοί.  

Το παπικό εξουσιαστικό πρωτείο έχει περάσει και στον απλό λαό των Παπικών. Αν δει κανείς τα ενθουσιαστικά παραληρήματα υποδοχών του Πάπα από τα πλήθη, θα αντιληφθεί την πλήρη λησμοσύνη εκείνες τη στιγμές του Χριστού. Η προσωποληψία για τον Πάπα, οδηγεί σε αυτές τις ενθουσιαστικές εξάρσεις. Δεν αποτελεί ακρότητα η λυπηρή τούτη παραδοχή.

Κάθετι που αναιρεί την κακοδοξία του Παπικού εξουσιαστικού πρωτείου σκοπίμως οι Παπικοί το παραγνωρίζουν. Όπως για παράδειγμα τον λόγο του Αποστόλου Παύλου, «Λογίζομαι γαρ μηδέν υστερηκέναι των υπερλίαν αποστόλων» (Β΄ Κορ. 11,5). «Τα πάντα θα σοφισθούν, τα πάντα θα δράσουν, όπως αναδείξουν τους Πάπας ηγεμόνας της Εκκλησίας και τυράννους της Οικουμένης», έγραφε ο  Άγιος Νεκτάριος. Ο Άγιος Πορφύριος αναφέρει πως «είναι φως φανάρι ότι τον ενδιαφέρει να αναγνωρίσουν οι Ορθόδοξοι κεφαλήν τον Πάπα και τίποτε περισσότερο». Είναι άξιος επίσης αναφοράς ο λόγος του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, ο οποίος συγκαταλέγει στις τρεις πτώσεις του ανθρώπου τη πτώση του Πάπα. 

Είναι φυσικό να μην ‘’αναπαύουν’’ την παπική εξουσιαστική μανία λόγοι, όπως αυτούς που συναντούμε στην Προς Γαλάτας επιστολή του Αποστόλου Παύλου, «Παύλος, απόστολος ουκ απ’ ανθρώπων, ουδέ δι’ ανθρώπου, αλλά δια Ιησού Χριστού και Θεού Πατρός του εγείραντος αυτόν εκ νεκρών» (Γαλ. 1,1), «από δε των δοκούντων είναι τι, οποίοι ποτέ ήσαν ουδέν μοι διαφέρει· πρόσωπον Θεός ανθρώπου ου λαμβάνει· εμοί γαρ οι δοκούντες ουδέν προσανέθεντο» (Γαλ. 2,6) και «ο γαρ ενεργήσας Πέτρω εις αποστολήν της περιτομής ενήργησε και εμοί εις τα έθνη» Γαλ. 2,8.

Το διάταγμα του Sancti Oficii που απέστειλε ο Πάπας Ιννοκέντιος ο Ι΄ στις 21 Ιαννουαρίου 1647, «αναθεματιζόταν ως αιρετικός» αναφέρει ο μακαριστός Επίσκοπος Ναζιανζού Παύλος Μπαγιεστέρ*, «κάθε χριστιανός που θα τολμούσε να πιστέψει, να ακολουθήσει ή να μεταδώσει την διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου περί της αυθεντίας του αποστολικού αξιώματος». Μάλιστα ανέφερε και την μεταθανάτια τιμωρία ως απειλή. Γνωρίζουν οι Παπικοί ότι ο λόγος του Αποστόλου Παύλου, «Λογίζομαι γαρ μηδέν υστερηκέναι των υπερλίαν αποστόλων» (Β΄ Κορ. 11,5) ‘’δυσκολεύει’’ την κακοδοξία του Παπικού εξουσιαστικού πρωτείου. Η Παπική μείωση του Αποστόλου Παύλου, σκοπό έχει την εδραίωση του Παπικού εξουσιαστικού πρωτείου.

Παρενθετικά να αναφέρομε ότι ο μακαριστός Επίσκοπος Ναζιανζού Παύλος Μπαγιεστέρ (Ορθόδοξος Επίσκοπος), πρώην φραγκισκανός μοναχός Ισπανικής καταγωγής, σε φραγκισκανό μοναστήρι στη Βόρεια Ισπανία, αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση σοβαρά προβληματισθέντος για το Παπικό εξουσιαστικό πρωτείο, που είχε ως αποτέλεσμα την επιστροφή του στην Εκκλησία. 

Ενοχλεί τους Παπικούς το γεγονός ότι ο Απόστολος Παύλος διακηρύσσει την ισότητα του, τόσο με τους άλλους Αποστόλους, όσο και με τον Απόστολο Πέτρο. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σε σχόλιά του στην Προς Γαλάτας επιστολή του Αποστόλου Παύλου αναφέρει ότι, «(ο Απόστολος Παύλος) διακηρύσσει την ισότητα του με τους άλλους Αποστόλους, και επιθυμεί να συγκριθεί όχι μόνο με τους υπολοίπους, αλλά και με τον πρώτον από αυτούς, για να αποδείξει ότι όλοι είχαν το ίδιο αξίωμα». Είναι επακριβώς αυτό δηλαδή που αναφέρει ο Άγιος Κυπριανός ότι «όλοι οι Απόστολοι ήταν ό,τι και ο Πέτρος, δηλαδή προικισμένοι με την ίδια τιμή και εξουσία»**.

Κατά την Εσπερινή Ακολουθία, της Εορτής των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου ψάλλομε, «Έδωκας καυχήματα, τη Εκκλησία φιλάνθρωπε, τους σεπτούς Αποστόλους σου», «Έδωκας υπόδειγμα επιστροφής αμαρτάνουσι, τους διττούς Αποστόλους σου», «Έδωκας στηρίγματα, τη Εκκλησία σου Κύριε, την του Πέτρου στερρότητα, και του Παύλου την σύνεσιν, και λαμπράν σοφίαν, και την εκατέρων, θεηγορίαν αληθή…». Η Εκκλησία μας στην Ιεράν Υμνολογία της, ορθά τους καλεί πρωτόθρονους των Αποστόλων και ως τέτοιους τους τιμά.  Κάθε προσπάθεια από μέρους των Παπικών, ‘’παραγκωνισμού’’ διδασκαλιών του Αποστόλου Παύλου, δεν συνάδει με το νόημα της Εορτής των Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων.


*Οι αναφερόμενες πληροφορίες που αφορούν τον μακαριστό Επίσκοπο Ναζιανζού Παύλο Μπαγιεστέρ, έχουν παρθεί από το βιβλίο του «Η επιστροφή μου στην Ορθοδοξία», (Έκδοσις Ιεράς Βασιλικής και Σταυροπηγιακής Μονής Μαχαιρά - 2009).
**Οι μεταφράσεις των λόγων του Αγίου Ιωάννη Χρυσόστομου και του Αγίου Κυπριανού έχουν παρθεί από το προαναφερθέν βιβλίο.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΑΡΜΟΖΟΝ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΥ


ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΑΡΜΟΖΟΝ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΒΑΡΙΟΥ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού
=====

Απολυτίκιον. Ήχος α΄. Tης ερήμου πολίτης.

Συνόδου σφαλλομένης παριδόντες κελεύσματα,
τη αιρετικων εγκολπώσει, αγνοήσωμεν απάντες.
Πατέρων ταις χορείαις ιερών ημείς ακολουθούντες
ακλινώς, ων της θείας συναυλίας ενωτισθέντες,
φαιδρυνθώμεν βοώντες, δόξα τω αγιάσαντι υμάς,
δόξα των ενισχύσαντι, δόξα τω εδραιώσαντι δι’ υμών
Πίστιν την Ορθόδοξον.


Monday, June 27, 2016

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ;


ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Την Παρασκευή το βράδυ τα ΜΜΕ μας πληροφόρησαν ότι η Εκκλησία της Ελλάδος ήταν ανένδοτη και βγήκαμε όλοι και την επαινέσαμε ένθερμα δημόσια. Παρόλον ότι δεχόταν πανταχόθεν -και μάλιστα από τον Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο- άγριες επιθέσεις δεν έστεργε να χρησιμοποιηθεί ο όρος ετερόδοξες Εκκλησίες στο κείμενο που αφορούσε τις σχέσεις της Ορθοδοξίας με τους ετερόδοξους. Επέμενε -πολύ ορθά- να αντικατασταθεί με τον όρο χριστιανικές κοινότητες όπως την εξουσιοδότησε η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Το Σάββατο το πρωί, όμως, είδαμε μουδιασμένοι και αποκαρδιωμένοι πώς διαμορφώθηκε το κείμενο με εισήγηση μάλιστα της αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Τι συνέβηκε στα παρασκήνια της Συνόδου και η στάση της Εκκλησίας της Ελλάδος διαφοροποιήθηκε άρδην και πρότεινε τις απαράδεκτες αλλαγές στο κείμενο που έγιναν στη συνέχεια ομόφωνα από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες δεχτές;

Παρακαλούμε θερμά τους εκπροσώπους της Εκκλησίας της Ελλάδος -και μάλιστα τον παραδοσιακό Μητροπολίτη Ναυπάκτου- να μας διαφωτίσουν για να αντιληφθούμε τι συνέβηκε.

Συγκεκριμένα αγωνιούμε να μάθουμε ποιός έκανε την εισήγηση εκ μέρους της Εκκλησίας της Ελλάδος που έγινε δεκτή στη συνέχεια από όλη την αντιπροσωπεία και σε τι αποσκοπούσε αυτή;

Ποιο παρασκήνιο άλλαξε τη στάση των εκπροσώπων της Εκκλησίας της Ελλάδος, που καθόρισε την πορεία των πραγμάτων;

Κυκλοφορούν ήδη φήμες ότι ο μηχανορράφος άνθρωπος των σκοτεινών παρασκηνίων Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος με τη συνεπικουρία των οικουμενιστών Μητροπολιτών (Μεσσηνίας, Ιλίου, Νέας Ιωνίας, Δημητριάδος κτλ.) που τον περιστοίχιζαν στη Σύνοδο του Κολυμπαρίου έβαλε σε εφαρμογή σατανικό σχέδιο που είχε εξυφάνει από καιρό με το οποίο παγίδευσε τα παραδοσιακά μέλη της αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος και καταπάτησε τις εντολές που του έδωσε η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας.

Αν αυτό αληθεύει πρέπει να υπάρξει επίσημη δήλωση των παραδοσιακών Μητροπολιτών με την οποία να διαφωτίζουν το πλήρωμα της Εκκλησίας.

Οίκοθεν νοείται ότι αν αυτό αληθεύει πρέπει να το θέμα να αχθεί στην Ιερά Σύνοδο για να ληφθούν καθοριστικές αποφάσεις σύμφωνες με τις εντολές της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας. O αφερέγγυος Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος και οι συνωμότες παράσπονδοι οικουμενιστές Μητροπολίτες πρέπει να καταστούν υπόδικοι.

ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΝΑΝΗΣ: “Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΑΝΕΤΑ ΝΑ ΣΥΓΚΑΤΑΡΙΘΜΗΘΕΙ ΣΤΙΣ ΛΗΣΤΡΙΚΕΣ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΥΣ”


ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΝΑΝΗΣ: “Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΑΝΕΤΑ ΝΑ ΣΥΓΚΑΤΑΡΙΘΜΗΘΕΙ ΣΤΙΣ ΛΗΣΤΡΙΚΕΣ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟΥΣ”
=====

Σπαταλήθηκαν τόσα χρήματα για μία "σύνοδο" βλαπτική του καλώς εννοούμενου συμφέροντος της Οικουμενικής Ορθοδοξίας.

Για μία "μάζωξη" σκοπιμότητας, διπλωματίας και παρασκηνίου με έκδηλη την καταθλιπτική παρουσία ενστόλων.

Η ψευδοσύνοδος του Κολυμπαρίου πρόδωσε την Ορθοδοξία (διά του τελικού της κειμένου αναφορικά με τη σχέση Ορθοδοξίας και αιρέσεων, παρά την έκδηλη φαναριώτικη διπλωματία των σχετικών διατυπώσεων) και δίχασε τον Ορθόδοξο κόσμο, ευτέλισε κάθε έννοια κανονικότητας και συνοδικότητας, συνετέλεσε στην έτι περαιτέρω εκκοσμίκευση της Εκκλησίας, θεωρητικά (π.χ. διά των περί γάμου τελικών κειμένων) αλλά και πρακτικά (διά της συμμετοχής γυναικών σε αυτή, διά της υπερβολικής οικονομικης δαπάνης καθώς και άλλων εκδηλώσεων και παραμέτρων).

Η σύναξη αυτή εξ αρχής έπασχε από ακυρότητα για συγκεκριμένους, ουσιώδεις και βασίμους λόγους.

Ουδόλως εκπροσωπεί την παγκόσμια Ορθοδοξία εφ όσον τέσσερις τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες που αντιπροσωπεύουν μέγα μέρος του Ορθοδόξου ποιμνίου παγκοσμίως απέφυγαν να συμμετάσχουν στις εργασίες της.

Οι κατά τρόπο αντικανονικό και άκυρο ληφθείσες "αποφάσεις" της κάθε άλλο παρά τυγχάνουν δεσμευτικές για το πλήρωμα της Εκκλησίας.
Στη συνείδηση του Ορθοδόξου χριστιανικού πληρώματος πρόκειται για ένα πνευματικό πτώμα, οδωδός και τυμπανιαίο!

Δυστυχώς, η Ορθόδοξη Εκκλησία σε επίπεδο κορυφής δεν εκπροσωπείται από αναστήματα που στοιχούνται στην παρακαταθήκη των προφητών, των αποστόλων και των πατέρων αλλά από ποιμένες δέσμιους στρεβλών αντιλήψεων που σκέπτονται και ενεργούν με όρους και προδιαγραφές κοσμικής και επικοινωνιακής "λογικής". Γι’ αυτό και οι τελευταίοι έχουν αποξενωθεί ψυχικά από το υγιώς φρονούν ποίμνιο.

Η "σύνοδος" του Κολυμπαρίου άνετα μπορεί να συγκαταριθμηθεί με τις ληστρικές ψευδοσυνόδους του παρελθόντος.

ΠΗΓΗ:


Θρησκευτικά

ΠΡΩΤΕΣ ΘΛΙΒΕΡΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟ


ΠΡΩΤΕΣ ΘΛΙΒΕΡΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟ

Του Γραφείου επί των αιρέσεων της Ι. Μητροπολεως Πειραιώς
=====
   
Με πολύ θλίψη και οδύνη ψυχής παρακολουθήσαμε από τα ΜΜΕ την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου αρχής γενομένης από την Θεία Λειτουργία της Κυριακής της Πεντηκοστής και καταθέτουμε με πολλή συντομία στις γραμμές που ακολουθούν στον πιστό λαό του Θεού τις πρώτες διαπιστώσεις μας. 
   
ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
________

Πρώτη θλιβερή διαπίστωση, η παρουσία και συμπροσευχή κατά τον Όρθρο και την Θεία Λειτουργία της μεγάλης αυτής Δεσποτικής εορτής στον Ιερό Ναό του Αγίου Μηνά Ηρακλείου, των αιρετικών Παπικών, Προτεσταντών και Μονοφυσιτών, κάτι το οποίον, όπως είναι γνωστό σε όλους, απαγορεύεται από τους Ιερούς Κανόνες. Οι Ορθόδοξοι προκαθήμενοι και οι άλλοι συμμετάσχοντες ιεράρχες καταπάτησαν Ιερούς Κανόνες, Αποστολικούς και Συνοδικούς, θέλοντας έτσι εκ προοιμίου να στείλουν ένα μήνυμα σ’ όλο τον κόσμο, πόσο σέβονται τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων και κατ’ επέκτασιν τον Συνοδικό Θεσμό, για τον οποίο κόπτονται και ομιλούν με μεγαλόστομες διακηρύξεις.  

ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΩΝ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ
________

Δεύτερη θλιβερή διαπίστωση, η παρουσία κατά την έναρξη των εργασιών της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου ως επισήμων προσκεκλημένων των αντιπροσωπειών, που έστειλαν οι αιρετικές κοινότητες των Παπικών, Προτεσταντών, και Μονοφυσιτών, κάτι που είναι μια πρωτοφανής καινοτομία, ξένη προς την Συνοδική μας Παράδοση. Μάλιστα οι εν λόγω αντιπρόσωποι  προσφωνήθηκαν ως «εκπρόσωποι αδελφών Εκκλησιών» από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, προτού ακόμη η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος αποφανθεί περί της εκκλησιαστικότητος, η μη των εν λόγω αιρετικών κοινοτήτων. Έτσι ο κ. Βαρθολομαίος δημιουργώντας ένα τετελεσμένο γεγονός, έστειλε ένα δεύτερο μήνυμα, στα μέλη της Συνόδου αυτή τη φορά, ότι δεν έχει καμιά διάθεση να ονομάσει τους ετεροδόξους αιρετικούς, αλλά αδελφές Εκκλησίες. Ποτέ στην ιστορία των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων της βυζαντινής περιόδου δεν υπήρξε το φαινόμενο των «παρατηρητών». Το να παρίστανται δηλαδή ως τιμώμενα πρόσωπα αιρετικοί, των οποίων οι αιρετικές διδασκαλίες έχουν καταδικασθεί από προηγούμενες Οικουμενικές Συνόδους. Οι αιρετικοί προσκαλούντο μεν, αλλ’ ως υπόδικοι, προκειμένου να απολογηθούν και όχι ως τιμώμενα πρόσωπα. Μόνο στην Α΄ και Β΄ Βατικανή Σύνοδο εμφανίστηκε το καθεστώς των «παρατηρητών». Είναι φανερό ότι η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος αντιγράφει παπικά πρότυπα.

ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
________

Άλλη θλιβερή διαπίστωση, αυτή καθ’ εαυτήν η έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Το γεγονός δηλαδή ότι η Σύνοδος αυτή ξεκίνησε τις εργασίες της κατά παράβασιν του Κανονισμού Οργανώσεως και Λειτουργίας, που υπογράφηκε κατά την Σύναξη των Προκαθημένων τον Ιανουάριο του 2016. Ο εν λόγω Κανονισμός μεταξύ άλλων προβλέπει ότι η Σύνοδος «συγκαλείται υπό της Α. Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου, συμφρονούντων και των Μακαριωτάτων Προκαθημένων πασών των υπό πάντων ανεγνωρισμένων κατά τόπους Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών» (αρθ.1). Ώστε λοιπόν τώρα που τέσσαρες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, (Ρωσίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας και Αντιοχείας), διαφωνούν αιτιολογημένα ως προς την σύγκληση της Συνόδου και  ζητούν στην παρούσα φάση την αναβολή της, δεν πληρούται ο όρος: «συμφρονούντων και των Μακαριωτάτων Προκαθημένων». Επομένως δεν δικαιούνται, βάσει του ως άνω Κανονισμού, ούτε ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ούτε όλες μαζί οι υπόλοιπες τοπικές Εκκλησίες να συγκροτήσουν Σύνοδο, αν θέλουν βέβαια να είναι συνεπείς με τον Κανονισμό, τον οποίον υπέγραψαν. Κατά τα άλλα καυχώνται οι Προκαθήμενοι και τα μέλη της Συνόδου ότι τηρούν επακριβώς Κανονισμό.    

ΔΕΝ ΕΠΙΚΥΡΩΣΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ
_______

Άλλη θλιβερή διαπίστωση το γεγονός ότι η Σύνοδος ξεκίνησε το έργο της χωρίς προηγουμένως να επικυρώσει τους Συνοδικούς Όρους και τους Συνοδικούς Ιερούς Κανόνες όλων των προγενεστέρων Οικουμενικών Συνόδων, έτσι ώστε να είναι όντως και η παρούσα Αγία και Μεγάλη Σύνοδος οργανική συνέχεια όλων των προγενεστέρων. Σημειωτέον ότι η αναφορά αυτή στις προγενέστερες Οικουμενικές Συνόδους ήταν μια πάγια τακτική που τηρείτο από τους αγίους Πατέρες των εν λόγω Συνόδων. Με την τακτική αυτή οι άγιοι Πατέρες ήθελαν να διακηρύξουν ότι αποδέχονται όσα οι προηγούμενες Οικουμενικές Σύνοδοι δογμάτισαν και προτίθενται να συνεχίσουν το έργο εκείνων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η αναγνώριση της Συνόδου του 787 μ. Χ. ως Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου υπό της Η΄ Οικουμενικής Συνόδου του αγίου Φωτίου το 879-880 μ. Χ. 
  
ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕ Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΟΜΟΦΩΝΙΑΣ
_________

Άλλη θλιβερή διαπίστωση το γεγονός ότι η Σύνοδος ξεκίνησε το έργο της επί τη βάσει ενός Κανονισμού Οργανώσεως και Λειτουργίας ο οποίος δεν έγινε ομοφώνως αποδεκτός από όλους τους προκαθημένους κατά την Σύναξη αυτών του Ιανουαρίου 2016, αφού η Εκκλησία της Αντιοχείας δεν τον υπέγραψε. Η αρχή όμως της ομοφωνίας είναι απαραίτητος όρος και απαραίτητη προϋπόθεση για να συγκληθεί  η Σύνοδος, η οποία προβλέπεται στον ως άνω Κανονισμό.  

Επίσης ξεκίνησε το έργο της με βάση τα ομοφώνως αποδεκτά εξ κείμενα της Ε΄ Προσυνοδικής Διασκέψεως. Η βάση όμως αυτή δεν αποδείχθηκε ασφαλής, στέρεη και αμετακίνητη, όπως φάνηκε εκ των υστέρων. Και τούτο διότι τα έξι προσυνοδικά κείμενα έγιναν μεν αποδεκτά ομοφώνως από τους εκπροσώπους της Ε΄ Προσυνοδικής και από την Σύναξη των Προκαθημένων, (του Ιανουαρίου 2016), αλλά όχι και από όλες τις Ιεραρχίες των κατά τόπους Αυτοκεφάλων Εκκλησιών. Οι Εκκλησίες αυτές όταν παρέλαβαν από τους Προκαθημένους τα εξ προσυνοδικά κείμενα, όπως αυτά διαμορφώθηκαν στην Ε΄ Προσυνοδική, στη συνέχεια τα μελέτησαν συνοδικώς. Πολλές από αυτές, όπως η Εκκλησία της Βουλγαρίας, της Ελλάδος, της Γεωργίας κλπ.)  κατά την συνοδική μελέτη των κειμένων διαπίστωσαν κενά, ασάφειες, κακόδοξες διατυπώσεις κλπ., οπότε επέβαλαν τροποποιήσεις και διορθώσεις. Για τις Εκκλησίες λοιπόν αυτές που επέβαλαν τις εν λόγω διορθώσεις και τροποποιήσεις μετά από συνοδική μελέτη, είναι αυτονόητο ότι δεν ισχύουν πλέον τα προσυνοδικά κείμενα στην μορφή που αυτά είχαν κατά την Ε  Προσυνοδική, αλλά στη νέα μορφή που πήραν μετά τις διορθώσεις. Το γεγονός ότι οι προκαθήμενοι υπέγραψαν τα εξ κείμενα της Ε΄  προσυνοδικής ομοφώνως, (όπως και τον κανονισμό λειτουργίας της Συνόδου), αυτό δεν σημαίνει ότι οι Ιεραρχίες των κατά τόπους εκκλησιών δεσμεύονται από τις υπογραφές των προκαθημένων, για να δεχθούν τα κείμενα αυτά όπως έχουν. Η προσωπική γνώμη ενός Προκαθημένου σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να δεσμεύσει και να υποχρεώσει τη Σύνοδο της Ιεραρχίας, στην οποία αυτός ανήκει σε συμμόρφωση και αποδοχή της γνώμης του. Διότι τότε καταργείται ο Συνοδικός Θεσμός και ο κάθε προκαθήμενος μεταβάλλεται σε Πάπα, ο οποίος αποφασίζει και επιβάλλεται κυριαρχικά. Το ανώτατο όργανο διοικήσεως των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών σύμφωνα με την Ορθόδοξη Παράδοση, δεν είναι ο Προκαθήμενος αλλά η Σύνοδος της Ιεραρχίας.
  
Μετά από όσα αναφέραμε προηγουμένως γίνεται πλέον κατανοητό, ότι είναι πέρα για πέρα εσφαλμένος ο ισχυρισμός του  Οικ. Πατριάρχου στην εισαγωγική του ομιλία: «Χωρούμεν, συνεπώς, επί το έργον ημών επί τη βάσει ομοφώνως εγκεκριμένων υπό των Εκκλησιών ημών Κειμένων, άτινα εκάστη Εκκλησία έχει ήδη αποδεχθή». Εδώ ο Οικουμενικός ως «ομοφώνως εγκεκριμένα κείμενα» εννοεί προφανώς τα κείμενα της Ε΄ Προσυνοδικής, που υπεγράφησαν από την Σύναξη των Προκαθημένων, (Ιανουάριος 2016),  τα οποία όμως δεν ισχύουν για ορισμένες Εκκλησίες, μετά τις διορθώσεις και αλλαγές, που αυτές επέβαλαν συνοδικώς. Φυσικά θα πρέπει να λεχθεί επίσης, ότι δεν ισχύει και η ομοφωνία, για την οποία ομιλεί ο Οικουμενικός, αφού ορισμένες εκκλησίες διαφοροποιούνται.  Περιττό να λεχθεί επίσης ότι ο παρά πάνω εσφαλμένος ισχυρισμός του  Οικ. Πατριάρχου, δεν ήταν ο μόνος στην εισαγωγική ομιλία του.  Υπάρχουν και άλλα σημεία στην εν λόγω ομιλία του, τα οποία χρήζουν κριτικής, και τα οποία ασφαλώς θα επισημάνουν άλλοι εν Χριστώ αδελφοί. 

ΔΙΑΣΥΡΘΗΚΑΝ ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ
__________

Άλλη θλιβερή διαπίστωση το γεγονός ότι οι τέσσερις Εκκλησίες που δεν συμμετείχαν στη Σύνοδο, διασύρθηκαν διεθνώς. Η απουσία τους παρουσιάσθηκε τόσον από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, όσο και από άλλους προκαθημένους, στις εισαγωγικές των ομιλίες, ως τελείως αδικαιολόγητη και κατακριτέα. Και ούτε λίγο ούτε πολύ οι Εκκλησίες αυτές εμφανίσθηκαν με την απουσία τους ως ένοχες και υπόλογοι για δημιουργία σχισμάτων και διαιρέσεων. Ωστόσο, οι εν λόγω Εκκλησίες τελικά δεν συμμετείχαν, όχι διότι έτσι τους «κάπνισε», αλλά διότι, όπως εξηγήσαμε παρά πάνω, διαπίστωσαν μετά από συνοδικό έλεγχο ότι τα προσυνοδικά κείμενα πάσχουν. Και όπως ήταν πολύ φυσικό, ζήτησαν την αναβολή της Συνόδου, προκειμένου να μελετηθούν αυτά βαθύτερα, να γίνουν οι αναγκαίες διορθώσεις, και να παραχθούν έτσι νέα κείμενα, τα οποία θα γίνουν ομοφώνως αποδεκτά από όλες τις κατά τόπους Εκκλησίες. Επειδή όμως δεν έγινε δεκτή η πρότασή τους περί αναβολής της Συνόδου, επόμενο ήταν οι Εκκλησίες αυτές να μην συμμετάσχουν. 
       
ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ
________

Άλλη θλιβερή διαπίστωση, ίσως η πιο θλιβερή από όλες τις προηγούμενες, η μέσω μιας σκοτεινής και γριφώδους νέας διατυπώσεως στο κείμενο: «Σχέσεις Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», ουσιαστική αναγνώριση εκκλησιαστικότητος στους ετεροδόξους αιρετικούς. Ιδού ποια διατύπωση έγινε ομοφώνως αποδεκτή από την Σύνοδο: «Η Ορθόδοξος Εκκλησία αποδέχεται την ιστορικήν ονομασίαν άλλων ετεροδόξων Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών», αντί της διατυπώσεως: «Η Ορθόδοξος Εκκλησία αναγνωρίζει την ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών». Δηλαδή η λέξις «ύπαρξις» αντικαθίσταται με την λέξη «ονομασία» και στη φράση «Χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών» προστίθεται ο προσδιορισμός «ετεροδόξων». Την εν λόγω αλλαγή στη διατύπωση πρότεινε ο Μακ. Αρχ. Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, μετά από πολύωρες συζητήσεις και διαβουλεύσεις κατά τις οποίες εκφράσθηκαν πολλές αντικρουόμενες απόψεις. Με την νέα διατύπωση ισχυρίζεται ο Μακ. Αρχ. Αθηνών ότι «πετυχαίνουμε μία συνοδική απόφαση που για πρώτη φορά στην ιστορία περιορίζει το ιστορικό πλαίσιο των σχέσεων προς τους ετεροδόξους όχι στην ύπαρξη, αλλά ΜΟΝΟ στην ιστορική ονομασία αυτών ως ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών η Ομολογιών». Εδώ αναφύεται το εύλογο ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν να ονομάσει κανείς οτιδήποτε, ενώ παράλληλα απορρίπτει την ύπαρξή αυτού, το οποίον ονομάζει; Αντιφατική και απαράδεκτη επίσης από δογματικής απόψεως είναι και αποδοχή του όρου «ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών ή Ομολογιών». Οι ετερόδοξες ομολογίες, δεν μπορούν να ονομασθούν «Εκκλησίες» επειδή ακριβώς αποδέχονται έτερα, αιρετικά δόγματα και ως αιρετικές δεν μπορούν να αποτελούν «Εκκλησίες». Πολύ λυπηρό επίσης είναι το γεγονός, ότι η αντιπροσωπεία της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν παρέμεινε πιστή και αμετακίνητη στις αποφάσεις της Συνόδου της Ιεραρχίας της 24ης και 25ης Μαΐου ε. ε. όπως όφειλε να πράξει, σχετικά με το εν λόγω θέμα. Η Σύνοδος της εν λόγω Ιεραρχίας είχε αποφασίσει την αντικατάσταση της φράσεως «ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικών Εκκλησιών και Οµολογιων» με την φράση «ιστορικήν ύπαρξιν άλλων Χριστιανικών Οµολογιών και Κοινοτήτων»    

ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
_________

Τέλος μια άλλη θλιβερή διαπίστωση, τα όσα διεκήρυξε, με ιδιαιτέρα μάλιστα καύχηση ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος κατά την λήξη των εργασιών. Μεταξύ άλλων διεκήρυξε ότι «το Οικουμενικόν Πατριαρχείον υπήρξε πρωτοπόρον στον χώρο της Οικουμενικής Κινήσεως». Αναφέρθηκε επίσης στην παναιρετική Εγκύκλιο του 1920 «η οποία από πολλούς χαρακτηρίζεται ως ο Καταστατικός χάρτης του αργότερον ιδρυθέντος Π.Σ.Ε.» και ότι το «Οικουμενικόν Πατριαρχείον υπήρξεν εκ των ιδρυτικών μελών του Π.Σ.Ε. εις το Άμστερνταμ…»
      
Περιοριστήκαμε προς το παρόν μόνο στα παρά πάνω, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εδώ τελειώνει ο κατάλογος των θλιβερών διαπιστώσεων. Εύλογα, μετά από όσα αναφέραμε παρά πάνω, γεννάται το ερώτημα: Από μια Σύνοδο που ξεκίνησε και προχώρησε με τέτοιο τρόπο, τι μπορεί κανείς να περιμένει; Όπως επισημαίνει ο Κύριος: «Ου γαρ εστι δένδρον καλόν ποιούν καρπόν σαπρόν, ουδέ δένδρον σαπρόν ποιούν καρπόν καλόν•  έκαστον γαρ δένδρον εκ του ιδίου καρπού γινώσκεται» (Λουκ.6,43-44). Ο κάθε αναγνώστης ας βγάλει μόνος του τα συμπεράσματά του.