Friday, December 2, 2016

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ π. ΠΑΙΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ


ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ π. ΠΑΙΣΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Διαβάσαμε, στο ιστολόγιο “Κατάνυξις”, την ακόλουθη επιστολή του π. Παίσιου Παπαδόπουλου:

“Σεβασμιώτατε!

Γνωρίζοντας την μεγάλη ανησυχία σας, αν και ασθενής από χθες, σπεύδω να απαντήσω στην επιστολή σας ανοιχτά και δημόσια. Κατ’ αρχήν όπως επεσήμανα επανειλημμένως η διακοπή της μνημονεύσεώς σας κατά τις ακολουθίες και κατ’ εξοχήν στην αγία Αναφορά δεν έχει χαρακτήρα προσωπικής αντιπαραθέσεως. Υπάρχει σοβαρό θέμα παρέκκλισης από την ορθόδοξο πίστη με όλα αυτά που κάνει και λέει ο οικουμενικός πατριάρχης και ως εκ τούτου δεν είναι δυνατό να έχουμε μαζί του εκκλησιαστική κοινωνία. 
  
Έχουν αναρτηθεί και δημοσιευθεί πολλά άρθρα που αποδεικνύουν την δογματική εκτροπή του προκαθημένου, ο οποίος λόγω θέσεως μέσα στην Εκκλησία συμπαρασύρει και τις άλλες τοπικές Εκκλησίες,  μεταξύ αυτών και την Εκκλησία της Ελλάδος όπως αποδείχθηκε με την προσφάτως  συγκληθείσα Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.
    
Αν εσείς διακρίνετε στις ενέργειές μου πλάνη επειδή θέλω να κρατήσω την πίστη των αγίων Πατέρων πραγματικά λυπούμαι. Διαπιστώνω ότι έχετε υποστεί πνευματική μετάλλαξη και ακολουθείτε στον κατήφορο και τους υπολοίπους που δεν είχαν το σθένος να αντιπαραταχθούν στην αίρεση. Στην πορεία σας αυτή εφ’ όσον δεν θελήσατε να ακολουθήσετε τον Γέροντα προκάτοχό σας αείμνηστο π. Αυγουστίνο δεν θα σας ακολουθήσουμε.  Έχετε το ελεύθερο να κινήσετε εναντίον μας όποιες διαδικασίες νομίζετε κατάλληλες, «Κύριος μερίς της κληρονομίας μου»!”

Τι λέγει η επιστολή του π. Παισίου; Οτι ο Παναγιότατος υπέπεσε σε πολλά δογματικά και κανονικά λάθη. Και ασφαλώς έχει δίκαιο. Εκεί που κάνει λάθος δεν είναι όταν λέγει ότι ο Παναγιότατος ενεργεί αντορθόδοξα αλλά όταν ο ίδιος νομίζει ότι έχει δικαίωμα να διακόψει το μνημόσυνο του οικείου ιεράρχη επειδή ο Πατριάρχης σφάλλει. Ο π. Παίσιος Παπαδόπουλος δεν μνημόνευε ποτέ τον Οικουμενικό Πατριάρχη για να χρειαστεί να διακόψει το μνημόσυνό του αλλά τον Μητροπολίτη Φλωρίνης Θεόκλητο ο οποίος είναι αποδεδειγμένα αντιοικουμενιστής επίσκοπος. Το γεγονός ότι ο Σεβ. Φλωρίνης δεν διακόπτει το μνημόσυνο του Πατριάρχη δεν δίνει κανένα κανονικό δικαίωμα στον π. Παίσιο Παπαδόπουλο να διακόψει το μνημόσυνο του Σεβ. Φλωρίνης. Τον παρακαλούμε θερμά και υικά να αναθεωρήσει τη στάση του και να αρχίσει να μνημονεύει στη Θεία Λειτουργία και σε όλες τις Ακολουθίες που κάνει του “Πατρός και Αρχιεπισκόπου ημών Θεοκλήτου”.

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ


ΣΤΟ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΒΙΝΤΕΟ Ο π. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ -ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΣΑ ΑΥΤΟΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΑΡΚΕΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ- ΑΝΑΤΕΜΝΕΙ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ.

ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ -ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΝΗΘΙΖΟΥΝ ΝΑ ΑΚΟΥΟΥΝ ΒΙΝΤΕΟΓΡΑΦΗΜΕΝΕΣ ΟΜΙΛΙΕΣ- ΝΑ ΑΦΙΕΡΩΣΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΚΟΥΣΟΥΝ. 

ΘΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΧΥ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΥΨΗΛΟ ΑΛΛΑ ΠΛΗΡΩΣ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ.

Η ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ ΣΕ ΠΡΟΣΕΥΧΗ


Η ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΘΛΙΨΗΣ ΣΕ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Του Πανοσ. Αρχιμανδρίτη Ζαχαρία
=====

Ἡ μετατροπὴ ψυχολογικῶν καταστάσεων σὲ πνευματικὲς ἀποτελεῖ μεγάλη καλλιέργεια τοῦ μοναχισμοῦ. Καὶ ἂν δὲν μάθει ὁ μοναχὸς αὐτὴ τὴν πρακτική, δὲν θὰ κατορθώσει ποτὲ νὰ ὁλοκληρωθεῖ ἀληθινὰ στὴ μοναχική του κλίση, γιατί ἔρχεται συνεχῶς ἀντιμέτωπος μὲ  τέτοιου εἴδους καταστάσεις. Γιὰ παράδειγμα, ἕνας ἀδελφός μοῦ ἀπευθύνει λόγο καὶ μὲ πληγώνει. Ὑπάρχουν δύο τρόποι ἀντιδράσεως σὲ αὐτὴ τὴν ἀρνητικὴ ἐνέργεια, ἡ ὁποία τόσο πολὺ συντρίβει τὴν καρδιά.
–Ἔχω τὴ δυνατότητα νὰ ἀντιδράσω μὲ πικρία λέγοντας: «Τί ἀχάριστος ποὺ εἶναι! Πάντοτε ἤμουν εὐγενικὸς μαζί του. Προσεύχομαι καὶ ἐνδιαφέρομαι γι᾽ αὐτὸν καὶ κοίταξε πόσο ἄδικα μοῦ συμπεριφέρεται. Εἶναι κακὸς ἄνθρωπος!» Αὐτὴ εἶναι ἡ φυσιολογικὴ ψυχολογικὴ ἀντίδραση τῶν κοσμικῶν ἀνθρώπων.
– Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη ἀντιμετώπιση. Ὁ πόνος εἶναι ἀληθινὸς καὶ στοχεύει κατ᾽ εὐθείαν στὴν καρδιὰ ἀλλά, χωρὶς νὰ σκεφτῶ ἀπὸ ποῦ προέρχεται, ἀλλάζω τὴν κατεύθυνση τῶν νοημάτων μου καὶ λέω: «Κύριε Σὺ γνωρίζεις τὴ νωθρότητα καὶ τὴν ἀμέλειά μου καὶ ἔστειλες τὸν ἄγγελό Σου γιὰ μὰ μὲ ἀφυπνίσει. Ἐλέησέ μας».

Χρησιμοποιῶ τὴν ἐνέργεια τῶν συναισθημάτων, κατευθύνω τὴν σκέψη μου πρὸς τὸν Θεὸ καὶ προσεύχομαι γιὰ τὰ αἰτήματά μου.

Μποροῦμε πάντα νὰ μεταχειριζόμαστε τὴν ἐνέργεια αὐτῆς τῆς ἐσωτερικῆς πικρίας μετουσιώνοντάς την σὲ προσευχὴ ὑπὲρ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας. Μετατρέποντας τὴν ψυχολογικὴ ἐνέργεια σὲ πνευματικὴ εἰσερχόμαστε σὲ διάλογο μὲ τὸν Θεό, στὸ τέλος τοῦ ὁποίου αἰσθανόμαστε ἀνανεωμένοι καὶ οὔτε κὰν θυμόμαστε ἀπὸ ποῦ ξεκινήσαμε καὶ ποιὸς μᾶς ἐπέφερε τὸ πλῆγμα. Ἔτσι ὁτιδήποτε συνθλίβει τὴν ψυχὴ μας γίνεται χρήσιμο στὸν βαθμὸ ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ σὲ καρδιακὴ συντριβή.

ΠΗΓΗ:

Χριστιανική Βιβλιογραφία,

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ο ΚΡΥΠΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Ἀρχιμανδρίτου Ζαχαρία

Ἱ. Μ. Τ.  Προδρόμου Ἔσσεξ

ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΗΚΕ Η ΙΔΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟ Π.ΣΕ., ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ


ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΗΚΕ Η ΙΔΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟ Π.ΣΕ., ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ  ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
=====

Η ανακοίνωση του Πατριαρχείου Βουλγαρίας, που αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του Πατριαρχείου Βουλγαρίας www.bg-patriarshia.bg, ημερομηνίας 29 Νοεμβρίου 2016, όπου αναφέρεται  στο  κείμενο ‘’Η σχέση της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο’’, της Συνόδου στο Κολυμπάρι της Κρήτης,  επισημαίνει  στο Μέρος Ι, Παρ. 6 ότι νομιμοποιείται η συμμετοχή στο Π.Σ.Ε., με την παρήγορη σημείωση ’στο οποίον (Π.Σ.Ε.), η Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας, ευτυχώς, εδώ και πολύ καιρό δεν συμμετέχει’’. Ως γνωστό η Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας έχει αποχωρήσει από το Π.Σ.Ε. το έτος 1998.


Ανάλογη ήταν και η επισήμανση κατά   την 21 Απριλίου 2016 της Ιεράς Συνόδου της Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας, η οποία ανέφερε τα εξής: «Δόξα τω Θεώ για το ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας εξήλθε από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, για το οποίο εξέφρασε την  αποδοκιμασία της για τη λειτουργία του, για τον λόγο ότι δεν μπορεί να είναι μέλος μιας οργάνωσης στην οποία θα θεωρείται ‘’ως μια  εκ των πολλών ή ως κλάδος της Μίας Εκκλησίας, που ψάχνει και αγωνίζεται για την πραγμάτωσή της στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών’’». Ο σχολιασμός πιστεύομε είναι περιττός.

Thursday, December 1, 2016

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ ΜΕ ΤΟΝ κ. Μ. ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ


ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΟΥ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΒΟΛΟΥΔΑΚΗ ΜΕ ΤΟΝ κ. Μ. ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Ο π. Βασίλειος Βολουδάκης, σε άρθρο του στον “Ορθόδοξο Τύπο”, που επιγράφεται “Μασωνία - Θεολογία - Πολιτική”, επιστρέφει -για μια ακόμη φορά- επί το ίδιον εξέραμα και αποπροσανατολίζει τους πιστούς με τις πλανεμένες αντιλήψεις του περί δημιουργίας “χριστιανικών” κομμάτων εξυπηρετώντας έτσι τους στόχους του λιλλιπούτειου κόμματος “Κοινωνία” που τυγχάνει πνευματικό του τέκνο.

Τα επιχειρήματα που προτάσσει στερούνται πάμπαν πειστικότητας. Μιλά σύμφωνα με τις προκαταλήψεις και τις αγκυλώσεις του και προσπαθεί να κάνει διάκριση μεταξύ κόμματος και παράταξης λες και έχει καμιά διαφορά αν μια πολιτική ομάδα που επιδιώκει να καταλάβει την εξουσία με εκλογές ονομάζεται κίνημα, όπως το ΠΑΣΟΚ, κόμμα ή παράταξη όπως η “Κοινωνία”.

Με την πονηρή αυτή διάκριση, που υφίσταται μόνον στο μυαλό του συντάκτη του άρθρου, ο π. Βασίλειος επιδιώκει να αποφύγει τη σαφή καταδίκη της εμπλοκής των χριστιανών με χριστιανικά κόμματα στην πολιτική από σοφούς και Αγίους Γέροντες. Μορφές όπως ο Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης, ο Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος και ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης καταδικάζουν σαφώς αυτού του είδους τις τάσεις. 

Επιπλέον το άρθρο του π. Βασιλείου καταδεικνύει ότι η πρόσφατη αναφορά του στη Μασωνία δεν γίνεται στην πραγματικότητα για να καταδείξει τον αντιχριστιανικό της χαρακτήρα αλλά για να χρησιμοποιήσει τον αντιμασωνικό αγώνα για να προβάλει το κομματίδιό του ως τη μόνη οδό για να χτυπηθεί η Μασωνία.!!! 

Ο π. Βασίλειος Βολουδάκης -ως γνωστόν- προσπαθεί να αποπροσανατολίσει τον αντιοικουμενιστικό αγώνα και να τον μετατρέψει σε αγώνα εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου ως θεσμού. Με αυτόν τον τρόπο δίνει διέξοδο στις δικές του ιδεοληψίες και εμμονές. Ταυτόχρονα προσπαθεί να προβάλει τον εαυτόν του ως τον αρχηγό του αντιοικουμενιστικού αγώνα. 

Ο π. Βασίλειος, όμως, -όπως φαίνεται από αυτό και από άλλα άρθρα του- προσπαθεί να καταστήσει τον “Ορθόδοξο Τύπο” φορέα προπαγάνδας υπέρ του λιλλιπούτειου κόμματος “Κοινωνία”.

Π. Βασίλειε Βολουδάκη! Συνέλθετε! Σταματήστε να αποπροσανατολίζετε τους αγώνες της Εκκλησίας.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΣΤΗ ΒΟΣΤΩΝΗ ΓΙΑ ΤΗ ΘΡΟΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ


Την Θρονική εορτή της Μητρόπολης Βοστώνης "τίμησε" με την παρουσία του ο καρδινάλιος Βοστώνης κ. Sean O’ Malley, όπως κάνει επί σειρά ετών, ενώ ο Μητροπολίτης κ. Μεθόδιος ανταποδίδει την επίσκεψη κατά την Θρονική εορτή του Βατικανού.

Δεν φτάνουν οι οικουμενιστικές ασχημίες στο Φανάρι και στη Ρώμη με αφορμή τη Θρονική εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Βατικανού, ο οικουμενιστής Μητροπολίτης Βοστώνης Μεθόδιος -δελφίνος του αρχιεπισκοπικού Θρόνου της Αμερικής- υιοθέτησε τις οικουμενιστικές ασχημίες στη μητρόπολη του.

Αυτά είναι τα χάλια της Εκκλησίας της Αμερικής.

Η ΣYNΟΔΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΤΟΥ 1988


Η ΣYNΟΔΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΤΟΥ 1988, ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΣΑΜΠΕΖΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΠΑΛΑΜΑΝΤ, ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΚΛΑΔΩΝ ΚΤΛ.

Μία Απόφαση Ορόσημο μείζων κεφάλαιο στον Αγώνα για την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία
  
Του Πρωτοπρεσβύτερου Πέτρου Χιρς
=====

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
________

Η Συνοδική Απόφαση της Αποστολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας της Γεωργίας, του 1998 έχει ξεχωριστή σημασία ανάμεσα στα Κείμενα-ορόσημα της σύγχρονης Ορθοδόξου εκκλησιαστικής ιστορίας, τα οποία σφραγίζουν τον αγώνα της Εκκλησίας να διατηρήσει ανόθευτη την «άπαξ παραδοθείσαν πίστιν» και την πίστη Της στην «Μίαν Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν». 

Στον απόηχο μιας παλαιότερης απόφασης της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας της Διασποράς (Υπερορίου), του 1983, η οποία καταδίκαζε την αίρεση του Οικουμενισμού, με ειδικότερη μάλιστα αναφορά στη «Θεωρία των Κλάδων», η εν λόγω Απόφαση της Εκκλησίας της Γεωργίας είναι ευρύτερου φάσματος, καθώς θίγει έξι διαφορετικές εκφράσεις ανορθοδόξων διδαχών, που απορρέουν  από την σύγχρονη Οικουμενική κίνηση και οικουμενική διαπλοκή Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών. 

Πιο συγκεκριμένα, η Απόφαση αυτή απορρίπτει ονομαστικά τις συμφωνίες του Σαμπεζύ και Μπάλαμαντ, τη συμφωνία που υπεγράφη από το Πατριαρχείο της Αντιοχείας με τους Μη-Χαλκηδόνιους στη Συρία, το 1991, την υιοθέτηση του Γρηγοριανού Πασχαλίου από την Εκκλησία της Φινλανδίας υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο, επίσης απορρίπτει την θέση ότι τα Ιερά Μυστήρια υπάρχουν εκτός της Εκκλησίας, όπως και τις ποικίλες εκφάνσεις της «Θεωρίας των Κλάδων», και την συμπροσευχή και τέλεση μυστηρίων από κοινού με μη-Ορθοδόξους. Η ουσιώδης φύση της Αποφάσεως της Εκκλησίας της Γεωργίας, συγκεκριμένη αλλά και ευρέως φάσματος, αποκτά πολλαπλασίως μεγαλύτερη σημασία για την καθ’ όλου Εκκλησία, σήμερα, σε ό,τι αφορά τη διαμόρφωση μιας πανορθοδόξου ομοφωνίας (consensus) έναντι της αιρετικής φύσεως του συγκρητιστικού οικουμενισμού. Πόσο μάλλον εκπληκτικό είναι το γεγονός ότι, (εξ’ όσων γνωρίζουμε), το Κείμενο αυτό δεν είχε ποτέ έως τώρα μεταφραστεί στα Αγγλικά και Ελληνικά. 
Έχει σημασία να επισημάνουμε τα εξής, σε σχέση με την Συνοδική Απόφαση του 1998, ώστε να τη θέσουμε στις πραγματικές ιστορικές και εκκλησιαστικές διαστάσεις της:

Το Συνοδικό Κείμενο βασίστηκε στην ανάλυση και μελέτη που πραγματοποίησε μία θεολογική επιτροπή, η οποία ορίστηκε από τον Καθολικό-Πατριάρχη της Εκκλησίας της Γεωργίας, Ηλία Β΄. Η απόφαση, να συσταθεί η επιτροπή και να εξετάσει τα προαναφερθέντα έξι επίμαχα σημεία και κείμενα, ελήφθη ως άμεσο επακόλουθο μιας μεγάλης, λαϊκής “εξέγερσης” των πιστών Ορθοδόξων της Γεωργίας, πιο συγκεκριμένα, της μοναστικής κοινότητας. Συνεπώς, ήταν η εγρηγορούσα δογματική συνείδηση και ευαισθησία, όχι μόνον ή έστω πρωτίστως της ιεραρχίας της Εκκλησίας, αλλά του πληρώματος, όλων των πιστών, που επέφερε αυτήν την Απόφαση-ορόσημο δημιουργώντας μείζονος σημασίας προηγούμενο προς όφελος της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας. Το σημείο αυτό δεν μπορεί να αγνοηθεί και είναι ανάγκη να ληφθεί σοβαρά υπόψη από τους απανταχού πιστούς σε κάθε Τοπική Εκκλησία, διότι κάθε πιστός είναι συνυπεύθυνος για την διαφύλαξη ακεραίας και αλωβήτου της Παρακαταθήκης της Πίστεως και την απαρασάλευτη πορεία της Εκκλησίας.

Τέλος, είναι απαραίτητο να τονισθεί ότι, σε τελική ανάλυση, η διαδικασία αυτοκαθάρσεως της Εκκλησίας από αιρετικές αντιλήψεις και διδαχές, όπως είναι οι διαδιδόμενες στο πλαίσιο του συγκρητιστικού οικουμενισμού, είναι πρωτίστως Τοπικό φαινόμενο και διεργασία. Κατά τα ειωθότα στη σύγχρονη Ορθοδοξία, μία εκάστοτε Τοπική Εκκλησία– κλήρος και λαός – καλείται, πρώτα αυτή, να εξετάσει και να απορρίψει τις τυχόν κακόδοξες διδασκαλίες, που κηρύττονται και προωθούνται στους κύκλους του συγκρητιστικού οικουμενισμού, προτού η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία του Χριστού καταλήξει να εκδώσει οριστική δογματική διατύπωση, στο πλαίσιο μιας οικουμενικής, πανορθοδόξου Συνόδου. Γι’ αυτό η Απόφαση αυτή της Εκκλησίας της Γεωργίας αποτελεί ένα ορόσημο, πολλά υποσχόμενο για την Εκκλησία. Η διαδικασία αυτή, αντιμετώπισης των οικουμενιστικών προκλήσεων και επανεπιβεβαίωσης της Ορθοδόξου Πίστεως στη Μία, Αδιαίρετη και Καθολική Εκκλησία, έναντι της “καινοτόμου” συγκρητιστικής οικουμενιστικής εκκλησιολογίας, επανεκκινήθηκε ουσιαστικά με την εν λόγω ρύθμιση της Εκκλησίας της Γεωργίας, του 1998 (παρότι άγνωστη εν πολλοίς στους περισσότερους Ορθοδόξους). Συνεχίζεται δε έως τις ημέρες μας, με επίκεντρο τη διοργάνωση της Κρήτης, όσον αφορά τόσο τις προσυνοδικές όσο και τις μετασυνοδικές διαδικασίες, οι οποίες εξετάστηκαν από τις Ορθόδοξες Συνόδους της Γεωργίας και της Βουλγαρίας, με την τελευταία να απορρίπτει τη «Σύνοδο» της Κρήτης, συγκεκριμένα εξαιτίας της οικουμενιστικής εκκλησιολογικής τοποθέτησης αυτής. Με δεδομένη την ιστορική απόφαση της Εκκλησίας της Γεωργίας, του 1998 - ίσως την πλέον σαφή και ευρυφασματική συνοδική απόφαση που έχει εκδοθεί ποτέ κατά του συγκρητιστικού οικουμενισμού, μπορούμε [εύλογα] να αναμένουμε ότι, σύντομα, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Γεωργίας θα ακολουθήσει κατά πόδας και θα απορρίψει εκκλησιολογικώς τη λεγόμενη «Σύνοδο» της Κρήτης. 

Είθε αυτή η απόφαση της Εκκλησίας της Γεωργίας να λάβει την πρέπουσα σημασία από την Ιεραρχία και τους πιστούς όλων των Τοπικών Εκκλησιών, εμπνέοντάς τους να ακολουθήσουν το παράδειγμά της και να δηλώσουν με σαφή τρόπο την πίστη τους στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, εναντίον της νέας εκκλησιολογίας του συγκρητιστικού οικουμενισμού, η οποία δυστυχώς κρίθηκε αθώα και αναβίωσε από τη λεγόμενη “Σύνοδο” της Κρήτης. 

*****


Η ΑΠΟΦΑΣΗ:
__________ 

8 Οκτωβρίου, 1998
 
Πρακτικά της Συνεδριάσεως της Ιεράς Συνόδου 
Η συνεδρίαση της ιεράς Συνόδου της Γεωργιανής Ορθοδόξου Εκκλησίας έλαβε χώρα στην αίθουσα συνεδρίων του πατριαρχείου της Γεωργίας στις 8 Οκτωβρίου, 1998. Στις εργασίες της συμμετείχαν 24 ιεράρχες (πλήρης απαρτία) της Γεωργιανής Ορθοδόξου Εκκλησίας. 

Η Αυτού Μακαριότης και Αγιότης ο Καθολικός-Πατριάρχης πάσης Γεωργίας, Ηλίας ο Β΄, ήταν ο προεδρεύων της συνεδριάσεως. Ο επίσκοπος της επαρχίας Πότι – Grigol (Berbichashvili), ορίστηκε γραμματέως της συνεδριάσεως. 

Η Ιερά Σύνοδος δέχθηκε την ενημέρωση της Θεολογικής Επιτροπής, η οποία συστάθηκε με τις ευλογίες του Καθολικού-Πατριάρχη πάσης Ρωσίας Ηλία Β΄, τον Ιούλιο του 1997. Η εν λόγω επιτροπή εξέτασε τα ζητήματα εκείνα, τα οποία είχαν γίνει αιτία σκανδαλισμού ορισμένων μελών της Εκκλησίας.

Η Θεολογική Επιτροπή εξέτασε τα ακόλουθα Κείμενα και ζητήματα: τα Κείμενα του Σαμπεζύ και του Μπάλαμαντ, το προσχέδιο συμφωνίας μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αντιοχείας και των Μη-Χαλκηδονίων εκκλησιών (της Ανατολής), το οποίο έγινε αντικείμενο επεξεργασίας το 1991, τον εορτασμό του Πάσχα από τη Φινλανδική Ορθόδοξη Εκκλησία, σύμφωνα με το Γρηγοριανό Πασχάλιον, τη διδασκαλία για την ύπαρξη σωτηριώδους χάριτος, πέραν των κανονικών ορίων της Εκκλησίας, καθώς και τη λεγόμενη «Θεωρία των Κλάδων». Η θεολογική Επιτροπή ήλθε σε επικοινωνία με τα πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως, Αντιοχείας και Ρωσίας και ζήτησε να ενημερωθεί επί των θέσεων των διαφορετικών εκκλησιών, σε ο,τι αφορά τα προαναφερθέντα ζητήματα. 

Πρέπει να τονιστεί ότι, ένας αριθμός αυτοκεφάλων Εκκλησιών, στις οποίες συγκαταλέγεται και η Γεωργιανή Εκκλησία, ουδέποτε έλαβε σαφή απόφαση, στο πλαίσιο γενικών συνελεύσεων, επί των προαναφερθέντων ζητημάτων. Επιπλέον, ορισμένες Εκκλησίες έχουν πράγματι αποφανθεί αρνητικά σχετικά με αυτά, με ειδική απόφαση της ιεράς Συνόδου [μίας εκάστης]. 

Επειδή τα ζητήματα αυτά αποτελούν πεδίο αμφιβολιών εκ μέρους των πιστών μας, ως εκ τούτου, η Θεολογική Επιτροπή του Πατριαρχείου της Γεωργίας προέβη στη μελέτη τους και εξέδωσε τα συμπεράσματά της σε τρία τεύχη Ενημερωτικών Δελτίων. 

Η Ιερά Σύνοδος της Γεωργιανής Ορθοδόξου Εκκλησίας έλαβε γνώση και συμφώνησε με τα συμπεράσματα της Θεολογικής Επιτροπής του Πατριαρχείου της Γεωργίας. Η τοποθέτηση, που περιγράφεται παρακάτω, εκφράζει τη θρησκευτική κοσμοθεωρία της Γεωργιανής Ορθοδόξου Εκκλησίας η οποία ίσχυε πάντοτε. 

Η θέση αυτή δηλώνεται και επαναδιατυπώνεται σαφώς ως ακολούθως: 
Η Ιερά Σύνοδος της Γεωργιανής Ορθοδόξου Εκκλησίας αποφαίνεται τα εξής: 
1. Τα Κείμενα της Επιτροπής Μικτού Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και Μη-Χαλκηδονίων εκκλησιών (της Ανατολής) – οι λεγόμενες Συμφωνίες του Σαμπεζύ, που έλαβαν χώρα μεταξύ 1990-1993 στο Σαμπεζύ (της Ελβετίας) - είναι απαράδεκτα. 
2. Το σχέδιο για την προκαταρκτική συμφωνία μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αντιοχείας και Μη-Χαλκηδονίων εκκλησιών (της Ανατολής), το οποίο εκπονήθηκε το 1991, είναι απαράδεκτο. 
3. Το Κείμενο: “Ουνιτισμός: μέθοδος ενώσεως του παρελθόντος και η παρούσα αναζήτηση της πλήρους κοινωνίας" (η λεγόμενη "Συμφωνία του Μπάλαμπαντ"), το οποίο έγινε δεκτό από την Μικτή Επιτροπή Καθολικής και Ορθοδόξου Εκκλησίας στο Μπάλαμαντ (Λίβανος), στις 23 Ιουνίου, 1993, είναι απαράδεκτο. 
4. Ο εορτασμός του Πάσχα από την Αυτόνομη Εκκλησία της Φινλανδίας, σύμφωνα με το Γρηγοριανό Πασχάλιον, δεν συνάδει με την απόφαση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, στη Νίκαια, σχετικά με την ημερομηνία [τον χρόνο] εορτασμού του Πάσχα. Ωστόσο πρέπει να τονιστεί ότι, με βάση τη γενική Ορθόδοξη θέση επί του θέματος, το γεγονός αυτό θεωρήθηκε ως παραβίαση Κανόνων και όχι ως αίρεση. Επομένως, απ’ αυτήν την άποψη είναι σημαντικό ότι το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως (στη δικαιοδοσία του οποίου συμπεριλαμβάνεται και η Αυτόνομη Φινλανδική Εκκλησία), είναι αρνητικά προδιατεθειμένο σχετικά με την παραπάνω Κανονική παραβίαση και θεωρεί ότι το Πάσχα πρέπει να εορτάζεται σύμφωνα με την απόφαση της Α’ Οικουμενικής Συνόδου της Νικαίας (βλ. επιστολή 1214/1997 του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως). 
5. Η αιρετική εκκλησιολογική διδασκαλία, που αναπτύχθηκε στα βάθη της μη-Ορθόδοξης, μοντερνιστικής, θεολογίας, αναφορικά με την ύπαρξη σωτηριώδους [μυστηριολογικής] χάριτος, πέραν των Κανονικών ορίων της Εκκλησίας, όπως και η ακραία εκδήλωσή της - η λεγόμενη “Θεωρία των Κλάδων”, σύμφωνα με την οποία οι ποικίλοι χριστιανικοί κλάδοι που υπάρχουν σήμερα, θεωρούνται διαφορετικοί και ισότιμοι κλάδοι της Αληθινής Εκκλησίας του Χριστού – είναι απαράδεκτη. 
6. Τέλος, τόσο η συμπροσευχή, όσο και η μετοχή στα Μυστήρια, από κοινού με μη-Ορθοδόξους, είναι απαράδεκτες, όπως αυτό επαναβεβαιώθηκε στο τελικό Κείμενο, το οποίο απεδέχθη η Διορθόδοξη Σύναξη όλων των Κανονικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, (Θεσσαλονίκη, 29 Απριλίου – 2 Μαΐου, 1998). Σύμφωνα με το άρθρο 13, παράγραφος β’ του Κειμένου αυτού: «Οι Ορθόδοξες αντιπροσωπείες δεν θα συμμετέχουν στις οικουμενικές Ακολουθίες, την κοινή προσευχή και λατρεία του Θεού, ούτε σε άλλες θρησκευτικές τελετές της Συνάξεως».. 

Σημ. Εκτενής ανάλυση των προαναφερθέντων ζητημάτων παρέχεται επίσης στα ενημερωτικά δελτία (υπ. αριθμ. 1,2,3) της Θεολογικής Επιτροπής του Πατριαρχείου της Γεωργίας. 

Μετάφραση: Χαρά-Ανδριάνα Λιαναντωνάκη 

ΠΗΓΗ:


Orthodoxethos.com

Η AΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ‘’ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΚΛΑΔΩΝ’’ ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ


Η AΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ‘’ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΚΛΑΔΩΝ’’ ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
=====

Η ανακοίνωση του Πατριαρχείου Βουλγαρίας, που αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα του Πατριαρχείου Βουλγαρίας www.bg-patriarshia.bg, ημερομηνίας 29 Νοεμβρίου 2016, όπου αναφέρεται  στο  κείμενο ‘’Η σχέση της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο’’, της Συνόδου στο Κολυμπάρι της Κρήτης, επισημαίνει με σαφήνεια και τα εξής αναφορικά με τη ‘’θεωρία των κλάδων’’ και τα συναφή οικουμενιστικά ατοπήματα: «Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μπορεί να δεχτεί τις διαφορετικές έννοιες και τα δόγματα στα οποία οι ετερόδοξοι έχουν δικαιολογήσει αυτήν την ενότητα, όπως είναι οι θεωρίες για την ύπαρξη μιας φαινομενικής ‘’ενότητας’’ όλων των χριστιανικών δογμάτων, όπως οι διδασκαλίες για την ‘’αόρατη εκκλησία’’, τη ‘’θεωρία των κλάδων’’, τη ‘’βαπτισματική θεολογία’’ ή την ‘’ισότητα των δογμάτων’’». 

Οι λανθασμένες αυτές εκκλησιολογικές θεωρίες για την ‘’αόρατη εκκλησία’’, όπως οι Προτεστάντες ‘’ανακάλυψαν’’ αγνοώντας την Πατερική Παράδοση, τη ‘’θεωρία των κλάδων’’, τη ‘’βαπτισματική θεολογία’’ και την ‘’ισότητα των δογμάτων’’, καθόρισαν σαφώς τις εκκλησιολογικές προϋποθέσεις και στη «Δήλωση του Τορόντο», «ως προς το τι είναι το Π.Σ.Ε.», στο  εδάφιο 5 συγκεκριμένα, όπου αναφέρεται ότι «οι εκκλησίες – μέλη του Π.Σ.Ε. αναγνωρίζουν στις άλλες εκκλησίες στοιχεία της αληθούς εκκλησίας», καθώς και αυτό που αναφέρεται στην καταληκτική σημείωση στη «Δήλωση του Τορόντο», ότι «οι εκκλησίες αναγνωρίζουν ότι το να αποτελεί κάποιος  μέλος της εκκλησίας του Χριστού είναι πιο περιεκτικό από το να αποτελεί  μέλος της ίδιας του της εκκλησίας». 

Επισημαίνεται με ορθόδοξη σαφήνεια στην ανακοίνωση του Πατριαρχείου Βουλγαρίας, ότι αυτές οι θεωρίες καταδικάζονται από την Αγία μας Εκκλησία. Η θεολογική επεξήγηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Βουλγαρίας, καταρρίπτει για μια ακόμη φορά τα εμπαθή και ανυπόστατα περί δήθεν εθνοφυλετισμού, αναφορικά με τη στάση της για τη Σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στο Κολυμπάρι της Κρήτης. 

ΘΡΟΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ


ΘΡΟΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού
=====

Η Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ως είναι τοις πάσι γνωστόν, απέβη τελευταίως προσφιλές εφαλτήριο οικουμενιστικών ακροβασιών (γράφε ασχημιών), χωρίς να διαφαίνεται στον ορίζοντα, «κατ’ άνθρωπον λέγω», η ελπίς να δοθεί, επιτέλους, ένα τέλος στον παρατεινόμενο σκανδαλισμό του λαού του Θεού. Έτσι, με αφορμή την εορτή του αγίου αποστόλου Ανδρέου του πρωτοκλήτου, κατέφθασε στο Φανάρι και δη στον πατριαρχικό ναό του αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου, αντιπροσωπεία του Παπικού μορφώματος (κατά τον Παναγιώτατον κ. Βαρθολομαίον «της αδελφής Εκκλησίας της πρεσβυτέρας Ρώμης»). Του εσμού των αιρετιζόντων «κληρικών» προεξήρχε ο Ελβετός καρδινάλιος Εκλαμπρότατος κ. Κουρτ Κωχ και εις αυτήν συμμετείχε και ο καρδινάλιος του Μονάχου. Όποιος ρίξει μια ματιά στις φωτογραφίες που παρατίθενται στα διάφορα ιστολόγια θα δει ότι ο Εκλαμπροτατος κ. Κωχ κατέλαβε θρόνον υψηλόν έναντι του Οικουμενικού Πατριάρχου με τα άλλα μέλη της Παπικής αντιπροσωπείας να έχουν καταλάβει τα παραθρόνια εκατέρωθεν αυτού. 

Οι Ιεροί Κανόνες απαγορεύουν αυστηρότατα τη συμπροσευχή με αιρετικούς, μάλιστα δε προνοούν καθαίρεση για τους κληρικούς που διαπράττουν αυτό το παράπτωμα. Όμως επειδή, κατά προτέραν ρήσην του Παναγιωτάτου, αυτοί αποτελούν «τείχη του αίσχους», δεν υφίσταται καμμία απολύτως ανάγκη να τους τηρούμε, ή να τους λαμβάνουμε υπ’ όψιν, ούτε ψιλώ ονόματι!!! Λειτουργούν οι σημερινοί ιεράρχες τη κραυγαλέα παρουσία κακοφρόνων, τους οποίους οι ίδιοι προσεκάλεσαν, και δεν τους περνά καν από το μυαλό ότι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Αλέξανδρος προτιμούσε να αποδημήσει προς Κύριον παρά να λειτουργήσει μαζί με τον αιρετικό Άρειο. 


Οι σημερινοί οικουμενιστές, αντί να ορθοτομούν τον λόγον της αληθείας, όπως επιβάλλεται να πράτουν αείποτε ως επίσκοποι του Χριστού, προτιμούν να καινοτομούν χωρίς τελειωμό. Ιδίως τώρα, που κατάφεραν να «περάσουν» στο Κολυμβάριο τη διαβόητη παράγραφο 6 (περί «ετεροδόξων Εκκλησιών») δείχνουν να είναι πλέον ασυγκράτητοι στις απροσχημάτιστες τους οικουμενιστικές σχοινοβασίες. Παρήγορο σημείο στη σημερινή, λόγω των οικουμενιστικών μεθοδεύσεων, ζοφώδη και ζοφερή κατάσταση αποτελεί η ομόφωνη απόφαση της Ιεράς  Συνόδου της εν Βουλγαρία Εκκλησίας, με την οποία ορθοτομείται ο λόγος της αληθείας κι απορρίπτεται, κατηγορηματικώ τω τρόπω, χωρίς ψευτικές ευγένειες και μασημένα λόγια, η τραγελαφική παράγραφος 6 του Κολυμβαρίου.

Wednesday, November 30, 2016

Ο ΥΠΟΠΤΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ


Ο ΥΠΟΠΤΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
===== 

Έγραψε ο κ. Γ. Παπαθανασόπουλος:

“Στο Κιέτι έγινε μεγάλη και ζωηρή συζήτηση ως προς τη συνέχεια του διαλόγου. Ο εκπρόσωπος του Πατριαρχείου της Μόσχας, Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων και οι εκπρόσωποι των άλλων τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών πρότειναν να ασχοληθεί ξανά η Ολομέλεια με το θέμα της Ουνίας, που διεκόπη στην Η΄ Συνέλευση της Ολομέλειας, στη Βαλτιμόρη, το 2000. Οι Ρωμαιοκαθολικοί απέρριψαν την πρόταση και αντιπρότειναν να συζητηθεί «η θεολογική και βιβλική πρόοδος που υπήρξε στο πλαίσιο της Καθολικής Εκκλησίας, κυρίως μετά τη Β΄ Βατικανή Σύνοδο σε ό, τι αφορά τη φύση και την εξάσκηση του παπικού πρωτείου, όχι ως πρωτείο εξουσίας, αλλά ως διακονία για τη διατήρηση της ενότητας μέσα στην Εκκλησία».  Οι Ορθόδοξοι απέρριψαν την εν λόγω πρόταση. Τελικά αποφασίστηκε η μικτή συντονιστική επιτροπή να συνεδριάσει το προσεχές έτος και να προτείνει με ποιό θέμα  θα συνεχιστεί ο διάλογος....Ο διάλογος συνεχίζει να καρκινοβατεί...
          
Το Πατριαρχείο της Μόσχας, δια του υπεύθυνου του επί των εξωτερικών εκκλησιαστικών  σχέσεων Μητροπολίτου Βολοκολάμσκ, έκαμε παράλληλα με τις Συνεδριάσεις της Επιτροπής στο Κιέτι και  γεωστρατηγικές ενέργειες. Ο κ. Ιλαρίων συναντήθηκε με τον Πάπα Φραγκίσκο και στελέχη του Βατικανού και ζήτησε να περιοριστεί η προπαγάνδα και οι εχθρικές ενέργειες της Ουνίας εναντίον  των Ορθοδόξων της Ουκρανίας. Ως αντάλλαγμα προσέφερε τη συνεργασία του στην προώθηση του διαλόγου. Αυτός είναι πιθανότατα ο λόγος που το Πατριαρχείο της Μόσχας στο Κιέτι δέχθηκε το κείμενο της Ραβέννας, που είχε απορρίψει, με τις λίγες τροποποιήσεις που του έγιναν...”

Τι δείχνει το πιο πάνω αποκαλυπτικό απόσπασμα; Ότι ο διάλογος Ορθοδοξίας Παπισμού καρκινοβατεί. Οι Παπικοί εμμένουν ανυποχώρητοι στις πλάνες τους και ο διάλογος που διεξάγεται είναι αντιπαραγωγικός.

Αυτό που ανησυχεί, όμως, πολύ είναι αυτό που αναφέρει ο κ. Παπαθανασόπουλος για τις γεωστρατηγικές κινήσεις του Σεβ. Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα. Συναντήθηκε με τον Πάπα Φραγκίσκο και υποσχέθηκε να είναι ελαστικός σε θέματα πίστεως αν το Βατικανό τιθασσεύσει τους Ουνίτες στην Ουκρανία. Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια κατανοούμε γιατί το Πατριαρχείο Ρωσίας δέχθηκε τελικά με ελάχιστες τροποποιήσεις το κακόδοξο κείμενο της Ραβέννας.

Δυστυχώς η Εκκλησία της Ρωσίας πολύ λίγο ενδιαφέρεται για την καθαρότητα της πίστεως. Η πρόσφατη αντορθόδοξη Διακήρυξη του Πάπα Φραγκίσκου με τον Πατριάρχη Κύριλλο πιστοποιεί του λόγου το ασφαλές. Το πρωτείο ενδιαφέρει την Εκκλησία της Ρωσίας, ο εθνοφυλετισμός την καθοδηγεί και η διατήρηση και επέκταση του imperium της.

Με αυτά τα δεδομένα πόσο ρεαλιστικό είναι να αναμένουμε ότι θα απορρίψει την Σύνοδο της Κρήτης για λόγους ουσίας και όχι φιλοπρωτείας και διαδικασίας;