hits

Friday, December 19, 2014

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΜΗΔΕΙΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ



ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛΕΣΤΑΤΟΥ ΜΗΔΕΙΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Χειροτονείται σήμερα, στον Καθεδρικό ναό της Αγίας Τριάδας στο Μανχάταν, ο Θεοφιλέστατος εψηφισμένος επίσκοπος Μηδείας κ. Απόστολος.

Διάπυρες οι ταπεινές ευχές μας να ευαρεστήσει τον Κύριο στη Μητρόπολη Αγίου Φραγκίσκου όπου θα υπηρετεί ως επίσκοπος.

Ο Θεοφιλέστατος κ. Απόστολος Κουφαλάκης υπηρέτησε στην κοινότητα του Αγίου Δημητρίου και της Αγίας Αικατερίνης Αστορίας επί σειράν ετών και κέρδισε την εκτίμηση της κοινότητας πρωτίστως επειδή έδινε την εντύπωση παραδοσιακού κληρικού. Ιδιαίτερα για τα μέτρα της εκπροτεσταντισμένης μέχρι μυελού οστέων Αρχιεπισκοπής Αμερικής.

Κυκλοφορούσε πάντοτε με ράσο και καλυμαύχι και δεν ξύριζε τα γένεια του, ενώ ποτέ δεν είχε ακουστεί να υποστηρίζει νεωτεριστικές και οικουμενιστικές θέσεις.

Και όχι μόνον αυτό. 

Σε κάποια φάση κατήγγειλε αρμοδίως τον νυν Θεοφιλέστατο επίσκοπο Ζήλων κ. Σεβαστιανό επειδή κυκλοφορούσε με εκκοσμικευμένη εμφάνιση όταν πήγαινε στην Ελλάδα.

Αυτό δυσαρέστησε πολλούς επειδή το θεώρησαν άτοπο. Oρισμένοι άλλοι πάλιν έβαλαν καλό λογισμό, επειδή θεώρησαν ότι αυτό ίσως έδειχνε την ιδιαίτερη ευαισθησία του για θέματα παραδόσεως

Μετ’ ου πολύ ο τότε Αρχιμανδρίτης Απόστολος Κουφαλάκης προσκλήθηκε από τον Σεβ. Αγίου Φραγκίσκου κ. Γεράσιμο ως πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως του και -όπως διαδόθηκε ευρέως στην Αστόρια- σκοπός της μετάθεσής του στη Μητρόπολη του Αγίου Φραγκίσκου ήταν η προαγωγή του σε επίσκοπο.

Μετά παρέλευση πολλού χρόνου και αφού διαδόθηκε ότι μάλλον ναυάγησε η πρόθεση προαγωγής του σε επίσκοπο, ο Θεοφιλέστατος εξελέγη τελικά επίσκοπος για τη Μητρόπολη του Αγίου Φραγκίσκου με τον ψιλό τίτλο του Επισκόπου της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης επισκοπής Μηδείας. Σήμερα Σάββατο 20 Δεκεμβρίου θα χειροτονηθεί επίσκοπος από τον Σεβασμιότατο Αρχιεπίσκοπο Αμερικής κ. Δημήτριο και τους ιεράρχες της επαρχιακής Συνόδου της Αρχιεπισκοπής Αμερικής.

Η φωτογραφία του εψηφισμένου Θεοφιλεστάτου επισκόπου Μηδείας με εντελώς αντιπαραδοσιακή εμφάνιση την ημέρα της εκλογής του από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Θρόνου προξένησε την χειρίστη εντύπωση, επειδή διέψευσε απόλυτα την αντίληψη ότι πρόκειται για κληρικό που σέβεται την Παράδοση, όπως όλοι νόμιζαν όταν υπηρετούσε στην Αστόρια. 

Προφανώς αυτό κάθε άλλο παρά καλό σημάδι είναι. Ολα δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με μία ακόμη -with yet another- αποτυχημένη εκλογή επισκόπου επί Αρχιεπισκοπίας του Σεβασμιότατου κ. Δημητρίου, αλλά ας ελπίσουμε ότι ο όλος βίος και η πολιτεία του Θεοφιλέστατου Μηδείας θα διαψεύσουν τους ενδόμυχους φόβους μας.

Στον Θεοφιλέστατο ευχόμαστε -εκ μέσης καρδίας- κάθε φωτισμό από τον Θεό και αναμένουμε ότι, όταν θα ξανάρθει στη Νέα Υόρκη, θα έχει την παραδοσιακή εμφάνιση με την οποία κυκλοφορούσε, όταν υπηρετούσε στην Αστόρια, ως πρεσβύτερος.

Και ασφαλώς αναμένουμε να δούμε με ποιο τρόπο θα πολιτευτεί "στα βαρύτερα του νόμου" τουτέστιν σε θέματα Οικουμενισμού.

ΕΝΑΣ ΑΔΟΚΗΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΗΜΕΙΣ ΟΙ ΖΩΝΤΕΣ


ΕΝΑΣ ΑΔΟΚΗΤΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΗΜΕΙΣ ΟΙ ΖΩΝΤΕΣ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού
=====

Τρίτη πρωί, όρθου βαθέος, μας έφυγε ο καθηγητής Γιώργος Γεωργίου. Κανονικά έπρεπε να ετοιμαστεί για το σχολείο αλλά, “άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει”. Μας έφυγε χωρίς αποσκευές, χωρίς ένα αποχαιρετισμό. Αυτό το τραίνο δεν έχει ωράρια. Ο εισπράκτορας δεν κοιτάζει ταυτότητες. Ούτε ελέγχει ημερομηνίες γεννήσεως. Οντως Θεού προστάξει ενεργεί. Βρέθηκε απορημένος στην αντίπερα όχθη. Ετσι ξαφνικά. Εν ριπή οφθαλμού. "Πού έστιν η του κόσμου προσπάθεια, πού εστιν η των προσκαίρων φαντασία; Πάντα σκιάς ασθενέστερα, πάντα ονείρων απατηλότερα." Εμείς από την άλλη όχθη δεν θέλαμε να το πιστέψουμε. Μέχρι χθες μεθ’ ημών ελάλει. 

Στη δικιά μας όχθη στον κόσμο τον προσωρινό κλάματα, βαρυπενθούντες συγγενείς, στεναχωρημένοι συνάδελφοι, απορημένοι προιστάμενοι, σα χαμένα κοιτάζουν τα μαθητούδια του σχολείου νομίζοντας πως είναι ένα κακό ονειρο. Στην εκκλησία πλήθος οι μαυροφορεμένοι συγγενείς και ξένοι, οι μελωδίες οι εκκλησιαστικές οι αξεπέραστες του Ιωαννη του Δαμασκηνού κι ο "τελευταίος ασπασμός". Το κοιμητήριο κατόπιν, “γη ει και εις γην απελεύσει”. Η μουγκαμάρα στην εκκλησία και στο κοιμητήριο, το αμήχανο άναμμα του τσιγάρου των αθεράπευτων καπνιζόντων τι μαρτυρεί; 

Μα το ότι είμαστε ανέτοιμοι, απροετοίμαστοι για το μόνο απόλυτα βέβαιο γεγονός του κόσμου τούτου: το θάνατο. Ο μακαριστός π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος
πνευματικός του π. Επιφανίου, ήταν τόσο εξοικειωμενος με το θάνατο που στις κηδείες ευχόταν στους παρευρισκομένους: και στα δικά μας παιδιά! Εκείνες τις στιγμές της κηδείας και της ταφής οι πάντες αντιλαμβανόμαστε πως όλα είναι μάταια και ψευδή. Μόλις όμως παρέλθουν λίγες μέρες ξεχνάμε, διαγράφουμε από τη μνήμη μας το θάνατο, τον απωθούμε όσο μπορούμε και συνεχίζουμε να κυνηγούμε με μανία περισσή τα μάταια καί ψευδή του κοσμου τούτου. 

Αν θέλουμε να πάρουμε κατι ωφέλιμο από το θανατο του Γιώργου, αλλά και κάθε προσφιλούς μας συγγενούς ή φιλου ή γνωστού, ας προσευχηθούμε γι’ αυτόν, ας κάνουμε καμιά ελεημοσύνη εις μνημην του κι ας αναλογισθούμε ότι επειδή έρχεται αναπόδραστα κι η δική μας η σειρά, ας κοιτάξουμε τον εαυτό μας όσο είναι καιρός. Πριν βρεθούμε στην απέναντι όχθη.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ



Δ.) ΛΕΧΘΕΝΤΑ ΚΑΙ ΠΡΑΧΘΕΝΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΤΟΥ Α΄ ΣΤΗΝ ΘΡΟΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ (30.11.2014)

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ

Tης Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς
=====

Στη συνέχεια με  δεδομένο το γεγονός, ότι ο Παπισμός ετήρησε ανόθευτο και αναλλοίωτο τον θησαυρό της πίστεως, θέτει το εξής ρητορικό ερώτημα: «πρός τί η πιστότης ημών εις το παρελθόν, εάν τούτο ουδέν σημαίνει διά το μέλλον»; Στρέφοντας δε το βλέμμα προς το μέλλον, εκφράζει κατεπείγουσα την ανάγκη της από κοινού συνεργασίας για το καλό της ανθρωπότητος: «Πώς θα επιβιώση αύριον μία ανθρωπότης σπαρασσομένη σήμερον από ποικίλας διαιρέσεις, συγκρούσεις και εχθρότητας, πολλάκις μάλιστα και εν ονόματι του Θεού; Πώς θα κατανεμηθή οπλούτος της γης δικαιότερον ώστε να μη βιώση αύριον η ανθρωπότης τήν πλέον στυγεράν δουλείαν, την οποίαν εγνώρισέ ποτε; Ποίον πλανήτην θα εύρουν αι επόμεναι γενεαί, διά να κατοικήσουν, όταν ο σύγχρονος άνθρωπος εν τη απληστία του τον καταστρέη ανηλεώς και ανεπανορθώτως»; Ήδη έχομε τονίσει σε παλαιότερες ανακοινώσεις μας, ότι «από κοινού συνεργασία», μεταξύ Εκκλησίας και αιρέσεως, ουδέποτε υπήρξε στην ιστορία και στην Παράδοσή της, διότι άνευ της κοινής πίστεως δεν μπορεί να υπάρξει κοινή συμπόρευση και συνεργασία. «Μη γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις. Τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία; Τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος;» (Β΄ Κορ. 6,14) φωνάζει ο απόστολος. Ποιά «κοινωνία» και συνεπώς ποιά μορφή συνεργασίας, είτε στον κοινωνικό, είτε στον φιλανθρωπικό, είτε σε οποιοδήποτε άλλο τομέα, μπορεί να υπάρξει μεταξύ του «φωτός» της Εκκλησίας και του «σκότους» του Παπισμού; Καμία! Ένα τέτοιο ενδεχόμενο το αποκλείει όχι μόνον ο απόστολος, αλλά και ολόκληρη η πατερική και κανονική μας παράδοση. Οι άγιοι Πατέρες, αφ’ ής στιγμής αναθεμάτιζαν και απέκοπταν συνοδικώς τους αιρετικούς από την Εκκλησία, ουδέποτε διενοήθησαν οποιαδήποτε μορφή συνεργασίας με αυτούς. Αντίθετα συνιστούσαν στο λαό τελεία αποχή και απομάκρυνση από αυτούς, όπως φεύγει κανείς από όφεως. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ερμηνεύοντας τον λόγον του αποστόλου: «Πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε…» (Εβρ.13,17), αναφέρει: «Πως ουν Παύλος φησί ‘πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε; Ανωτέρω ειπών ‘ων αναθεωρούντες την έκβασιν της αναστροφής μιμείσθε την πίστιν’, τότε είπε ‘πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών και υπείκετε’. Τι ούν φησίν όταν πονηρός ή και μη πεισόμεθα; Πονηρός, πώς λέγεις; Ει μεν περί πίστεως ένεκεν, φεύγε αυτόν και παραίτησαι, μη μόνον αν άνθρωπος ή, αλλά καν άγγελος εξ’ ουρανού κατιών…».  Ο Μέγας Αθανάσιος σε επιστολή του προς μοναχούς μεταξύ των άλλων λέγει: «…ών το φρόνημα αποστρεφόμεθα, τούτους από της κοινωνίας προσήκει φεύγειν».

(Συνεχίζεται)

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ


ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ
                                                                         
Του Βασίλη Χαραλάμπους
======

Όταν “αλλουνούς” να πείσεις θέλεις
ότι είναι δίκαιο και πρέπει
πάντοτε στο νου σου πρέπει να’χεις
ότι το δίκαιο ποτέ
μα ποτέ δεν εξαρτάται
από τη γνώμη των πολλών.

(Από την ποιητική συλλογή «Άθελα στο στενορύμι»)

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ “ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΟΙ”! ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, κ. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΕ!



ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ “ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΟΙ”!
ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, κ. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΕ!

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Εγραψε στο ιστολόγιό του “Η θεολογία μεσοπέλαγα” ο αρχιΚΑΙΡΟΣκόπος κ. Ανδρέας Αργυρόπουλος για την κρίση στη Μητρόπολη Σύρου αναφορικά με το Ιερό Ιδρυμα της Ευαγγελίστριας στην Τήνο:

Συγκλονισμένος διάβασα την απόφαση της Συνόδου για τα γεγονότα στην Τήνο. Περίμενα από ανθρώπους που είναι πνευματικοί Πατέρες (και μάλιστα ορισμένοι εξ αυτών άριστοι ιεράρχες) να αντιμετωπίσουν μια λαϊκή εξέγερση των πιστών, ποιμαντικά. Αναρωτιόμουν αν το κείμενο που μελετούσα είναι απόφαση του Πολιτικού Γραφείου κάποιου υπό κατάρρευση ολοκληρωτικού καθεστώτος ή μιας παρακμιακής ηγεσίας κάποιας θρησκευτικής ακραίας σέχτας  που αποκήρυττε τους προσφάτως αποχωρήσαντες από τις τάξεις της.

Αναρωτηθήκατε Σεβασμιότατοι γιατί αντέδρασαν με αυτό τον τρόπο οι Τήνιοι; Γιατί για πρώτη φορά συγκεντρώθηκαν τόσοι πολλοί; Πώς ένας λαός σε γενικές γραμμές φιλήσυχος, μετριοπαθής, πιστός, φιλακόλουθος έφθασε στο σημείο να κραυγάζει εναντίον του Πνευματικού του πατέρα; Αν τον ένιωθε ως Πατέρα θα έφθανε σε αυτό το σημείο;; Μήπως συμβαίνει και κάτι άλλο;; Αναρωτηθήκατε; Ζητήσατε να μάθετε πληροφορίες; Δε σας πονάει που σκανδαλίστηκαν τόσα πιστά μέλη της Εκκλησίας; (μιλάω για αγνούς πιστούς, δε μιλάω για φανατικούς ακραίους μισαλλόδοξους).

Φοβάμαι Σεβαστοί Πατέρες, ότι οι πιστοί σκανδαλίζονται περισσότερο με άλλα πράγματα που συμβαίνουν στο χώρο της συστημικής Εκκλησίας. Χλιδάτη ζωή κάποιων επισκόπων, αναξιοκρατία στις επιλογές τους, εξουσιομανία, αδιαφάνεια στην οικονομική διαχείριση ορισμένων μητροπόλεων, σχέσεις διαπλοκής με την όποια εξουσία κ.λ.π.

Οι πράξεις αγαπητοί Πατέρες, όπως θα γνωρίζετε καλύτερα από μένα δεν είναι από μόνες τους καλές ή κακές. Έχουν να κάνουν με τα κίνητρα. Ο ηθικισμός και ο καθωσπρεπισμός μακριά από εμάς. Το πρότυπό μας δεν μπορεί να είναι οι «καθώς πρέπει» μιας σάπιας κοινωνίας, το πρότυπό μας είναι οι Άγιοι.”

Τι δείχνει το πιο πάνω κείμενο;

Το πλήρως εκκοσμικευμένο φρόνημα του κ. Αργυρόπουλου. Καθόλου παράξενο, λοιπόν, ότι ετέθη επικεφαλής του “Καιρού” για να προωθήσει τα σχέδια του κ. Γιαγκάζογλου και του όπισθεν αυτού κρυβόμενου Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου που στόχο έχουν να αλλοτριώσουν τον ορθόδοξο χαρακτήρα του μαθήματος των θρησκευτικών και να μετατρέψουν τις ορθόδοξες Θεολογικές Σχολές σε θρησκειολογικές.

Πού την είδατε, κ. Αργυρόπουλε, την εξέγερση του πιστού λαού στην Τήνο για να διαμαρτυρηθεί για την εξουσιομανία και την χλιδή των επισκόπων;

Κατά φαντασία εξεγέρσεις βλέπετε, επειδή είστε εγκλωβισμένος στο βόθυνο της αριστερής ιδεολογίας σας.

Πού ήταν οι Τήνιοι και οι υπόλοιποι Κυκλαδίτες να διαμαρτυρηθούν όταν εξελέγετο ο Δωρόθεος Α΄και γιατί, αφού έχουν παράπονα εναντίον του Δωρόθεου Β΄, δεν πήγαν να φωνάξουν "ανάξιος" όταν τον χειροτόνησαν ή όταν τον ενθρόνιζαν;

Γιατί δεν ακούστηκε διαμαρτυρία για τις χειροτονίες που τελεί τόσα χρόνια;

Κανένας πιστός λαός δεν εξηγέρθηκε κ. Αργυρόπουλε!

Κανένας δεν μπορεί καν να πει με σιγουριά πόσοι από όσους συμπεριφέρθηκαν με απρέπεια στον περίβολο της Εκκλησίας της Μεγαλόχαρης είναι Παπικοί και πόσοι Ορθόδοξοι, αλλά και αυτοί που είναι Ορθόδοξοι πόσοι ζουν σαν συνειδητοί χριστιανοί.

Για τα λεφτά έγινε ο σαματάς, κ. Αργυρόπουλε! Για τα λεφτά και μόνον.

Για "τα βαρύτερα του νόμου" ουδείς ενδιαφέρεται. Τουλάχιστον ουδείς από αυτούς που διαμαρτυρήθηκαν με τον απαράδεκτο τρόπο.

Στην παρούσα συγκυρία ο Σεβ. Σύρου πρέπει εξάπαντος να υποστηριχθεί. Οι Παπικοί δεν έχουν κανένα απολύτως δικαίωμα να διαχειρίζονται τους πόρους ορθόδοξου Ιδρύματος.

Οσο για το τελευταίο που γράψατε τι φω και τι λαλήσω; Ωστε οι επίσκοποί μας πρέπει να έχουν πρότυπα τους Αγίους, κ. Αργυρόπουλε;

Γιατί δεν μας λέτε εσείς οι ΚΑΙΡΟΣκόποι ποιους Αγίους έχετε πρότυπα όταν ζητάτε να απο-ορθοδοξοποιήσετε το μάθημα των θρησκευτικών και όταν προσπαθείτε να μετατρέψετε την Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή σε θρησκειολογική με τη σύσταση του Τμήματος Ισλαμικών Σπουδών; Πότε ακούστηκε η φωνή σας εναντίον των οικουμενιστικών ακροβασιών που πραγματοποιούνται, που ξεθεμελιώνουν κυριολεκτικά την πίστη της Εκκλησίας; 

Ετσι έκαναν οι Αγιοι, αγαπητέ κ. Αργυρόπουλε; Μπορείτε να μας κατονομάσετε έστω και ένα από τις δεκάδες -αν όχι εκατοντάδες- εκατομμύρια Αγίων της Εκκλησίας μας που ήταν οικουμενιστής, πολυπολιτισμικός και “αντισυστημικός”;

Τα πάθη μας πολεμούμε, κ. Αργυρόπουλε, και τον διάβολο. Οχι τα "συστήματα". Τι είμαστε; Αναρχικοί των Εξαρχείων για να πολεμούμε τα "συστήματα;" 

Εσείς που χρησιμοποιείτε τον όρο "σύστημα", όταν απευθύνεστε στη Σύνοδο, τολμάτε να κατηγορείτε τους ιεράρχες για εκκοσμίκευση; Μπορείτε να μας πείτε ποιος Αγιος χρησιμοποίησε στην Αγία Γραφή ή στην Πατερική παράδοση τον όρο "σύστημα" και "αντισυστημικοί;" 

Μετά τα "ιδεώδη", τις "αξίες" και τη "μεταπατερική" θεολογία, τώρα αρχίσατε με τα "συστημικά" και τα "αντισυστημικά";

Ορθόδοξοι θεολόγοι είμαστε! Τι δικαίωμα έχουμε να διδάσκουμε αλλότρια από όσα παραλάβαμε από τους Αγίους Πατέρες;

Thursday, December 18, 2014

Η ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟ, ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΙ



Η ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟ, ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΙ

Του θεολόγου κ. Ανδρέα Κυριακού
=====

Στο Διαδίκτυο (romfea.gr) εντοπίσαμε την ομιλία του Σεβ. Σύρου Δωροθέου στα Υστέρνια της Τήνου, όπου γιορτάστηκε η β΄ εύρεση της ιεράς εικόνος της Θεοτόκου. Θα θέλαμε να σχολιάσουμε ένα σημείο της μόνο, το πιο κάτω: “Το ιερό εικόνισμα αποτελεί σημείο ενότητας όλων, ορθοδόξων, ετεροδόξων, αλλοδόξων, η οποία πηγάζει από την ευλάβεια που έχουμε όλοι προς το πρόσωπο της Θεοτόκου....”

Σεβασμιώτατε, με όλο το σέβας, δεν κατάλαβα τι εννοείτε. Ασφαλώς και θα θέλαμε να τιμούν τη Θεοτόκο ορθοδόξως οι πάντες. Ελα, όμως που δεν είναι έτσι. Πλείστοι όσοι αιρετικοί (φιλοφρόνως τους αποκαλέσατε ετεροδόξους και αλλοδόξους) δεν θέλουν να βλέπουν την εικόνα της Θεοτόκου και για να είμαι συγκεκριμένος η πλειάδα των προτεσταντικών αιρέσεων ειναι πρώτοι και καλύτεροι. Γνωρίζετε εσείς κάποιο προτεστάντη, από τον πιο ακραίο κλάδο της Διαμαρτύρησης μέχρι τον πιο συντηρητικό, που να τιμά την Παναγία, να έχει την εικόνα της, να την προσκυνά και να ζητά τις πρεσβείες της θα ήθελα να το μάθω κι εγώ. 

Για τους Παπικούς τι φω και τι λαλήσω; Μπορεί εσείς προσωπικά να κάνετε μαζί με τους παπικούς “επισκόπους” των Κυκλάδων κοινές ποιμαντικές
επισκέψεις, αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι παπικοί με την απαράδεκτη διδασκαλία “περί ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου” τελικά υποτιμούν το πρόσωπο της Θεοτόκου, αφού ισχυρίζονται οτι η Θεοτόκος γεννήθηκε ΧΩΡΙΣ το προπατορικό αμάρτημα, άρα δεν έκανε κανένα κόπο και αγώνα για να ακούσει από τον Αγγελο κατα τον Ευαγγελισμό το: “Χαίρε Κεχαριτωμενη”. 

Δεν τιμούν, δεν δοξάζουν το πρόσωπο της Θεοτόκου ορθοδόξως οι αιρετικοί Σεβασμιότατε. Εκτός αν άλλαξαν την πίστη τους και δεν το γνωρίζουμε εμείς οι αμύητοι. Οι Παπικοί ιδίως που μέσω του “Επισκόπου” Νικολάου τράβηξαν κυριολεκτικά το χαλί κάτω από τα πόδια σας μετά την πρόσφατη απαράδεκτη κατάσταση εις βάρος σας στην Τήνο. Οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι θέλουν να έχουν λόγο στη διαχείριση ορθοδόξου προσκυνήματος και ο επιχώριος ορθόδοξος επίσκοπος να μην έχει!

Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ Β΄ ΧΙΛΙΕΤΙΑΣ



Γ.) ΛΕΧΘΕΝΤΑ ΚΑΙ ΠΡΑΧΘΕΝΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΤΟΥ Α΄ ΣΤΗΝ ΘΡΟΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ (30.11.2014)

Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ Β΄ ΧΙΛΙΕΤΙΑΣ

Tης Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς
=====

Ομιλεί επίσης για τους κοινούς Πατέρες της πρώτης χιλιετίας, οι οποίοι «την πίστιν ταύτην εβίωσαν και εδογμάτισαν…συνελθόντες εξ ανατολών και δυσμών εν οικουμενικαίς συνόδοις, κληροδοτήσαντες αυτήν εις τας Εκκλησίας ημών ως θεμέλιον ακλόνητον της ενότητος ημών». Για τους αγίους και θεοφόρους Πατέρες της δευτέρας χιλιετίας, τους στηλιτεύσαντας έργοις και λόγοις και συνοδικώς αποκόψαντας εκ του σώματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας ως Παναίρεση τον Παπισμό, ουδείς λόγος! Φαίνεται, ότι τους αγίους αυτούς (Μέγα Φώτιο, άγιο Γρηγόριο Παλαμά, άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, άγιο Νικόδημο τον αγιορείτη, άγιο Νεκτάριο, άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, κ.α.), πρέπει να τους διαγράψουμε από το εορτολόγιο της Εκκλησίας, αφού, σύμφωνα με παλαιότερη ρήση του κ. Βαρθολομαίου,  «έπεσαν θύματα του αρχεκάκου όφεος», και τώρα βρίσκονται υπόλογοι ενώπιον του δικαιοκρίτου Θεού!

(Συνεχίζεται)

Η ΤΟΥΡΤΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΥ!



ΕΛΕΟΣ ΔΕΣΠΟΤΗ ΜΟΥ! ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ! 

ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΥΠΟΤΕΘΕΙ ΟΤΙ ΣΑΣ ΑΦΙΝΙΔΙΑΣΑΝ ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΣΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΤΑ ΜΕ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΡΑΚΙ ΠΟΥ ΑΡΙΘΜΕΙ ΤΑ ΕΤΗ ΤΗΣ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΑΣ ΣΑΣ, ΗΤΑΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΑΝΕΒΑΣΕΤΕ ΕΝΑ ΤΟΣΟ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΜΕΝΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΧΤΥΟ;

ΠΟΣΗ ΕΚΚΟΣΙΚΕΥΣΗ ΠΙΑ;!!! ΕΛΕΟΣ!

ΣΤΑΘΕΡΑ ΣΑΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΑ ΚΑΤΑΧΘΟΝΙΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΠΑΠΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΛΕΓΞΟΥΝ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΘΕΡΜΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΗ ΣΚΑΝΔΑΛΙΖΕΤΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΜΕ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗΣ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗΣ.

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΣΘΕΝΑΡΑ ΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΤΗΣ “ΔΙΗΡΗΜΕΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ”



Β.) ΛΕΧΘΕΝΤΑ ΚΑΙ ΠΡΑΧΘΕΝΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΤΟΥ Α΄ ΣΤΗΝ ΘΡΟΝΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ (30.11.2014)

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΣΘΕΝΑΡΑ ΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΤΗΣ “ΔΙΗΡΗΜΕΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ”

Tης Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς
=====

Συνεπής προς την νέα Εκκλησιολογία του, περί διηρημένων Εκκλησιών, υπήρξε και η ομιλία του Παναγιώτατου προς τον Πάπα κατά την Θεία Λειτουργία της εορτής. Περί της καινοφανούς αυτής  και εντελώς ξένης προς την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία θεωρίας, έχει ήδη δημοσιευθεί πρόσφατα από την «Σύναξη κληρικών και μοναχών» ευστοχώτατο και θεολογικότατο κείμενο με τίτλο «Η Νέα Εκκλησιολογία του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου» (http://www.theodromia.gr/A9455A79.el.aspx), το οποίο υπέγραψαν μέχρι στιγμής έξι Μητροπολίτες, εκατοντάδες κληρικοί, ηγούμενοι ιερών Μονών, μοναχοί και μοναχές και χιλιάδες λαϊκοί. Δεν θα μπούμε στο κόπο να ανατρέψουμε μία προς μία τις περί διηρημένων Εκκλησιών θέσεις του κ. Βαρθολομαίου, διότι ανατρέπονται με άριστο τρόπο, στο παρά πάνω μνημονευθέν θεολογικότατο κείμενο, στο οποίο παραπέμπουμε τον αναγνώστη. 

Ούτε επίσης τα κατά παράβασιν των Ιερών Κανόνων, διαπραχθέντα κατά την διάρκεια της εορτής, διότι πάνω σ’ αυτά αναφέρθηκε με πληρότητα και ακρίβεια στο ευστοχώτατο άρθρο του ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος με τίτλο: «Εκκλησιολογικώς και κανονικώς απαράδεκτα όσα συνέβησαν εις το Φανάριον κατά το Συλλείτουργον με τον…Αγιώτατον». Θα περιοριστούμε μόνο σε ορισμένους σχολιασμούς της ομιλίας του Παναγιωτάτου κατά την Θεία Λειτουργία της εορτής.

Όπως αναφέρει: «διά της πρό πεντήκοντα ετών συναντήσεως εκείνων (του Πάπα Παύλου του ΣΤ΄ και του Οικ. Πατριάρχου κυρού Αθηναγόρου) εν τη Αγία Πόλει ο ρους της ιστορίας ήλλαξε κατεύθυνσιν, αι παράλληλοι και ενίοτε συγκρουόμεναι πορείαι των Εκκλησιών ημών συνηντήθησαν εις το κοινόν όραμα της επανευρέσεως της απολεσθείσης ενότητος αυτών…». Ο Παπισμός και η Ορθοδοξία παρουσιάζονται ως δύο εκκλησίες, οι οποίες ενώ έχουν την ίδια (υποτίθεται Ορθόδοξη) πίστη, κατά παράδοξο όμως τρόπο, έχουν απωλέσει την ενότητά τους. Οι δύο αυτές εκκλησίες κατά τον «ρουν της ιστορίας» κάποτε «συνηντήθησαν εις το κοινόν όραμα της επανευρέσεως της απολεσθείσης ενότητος αυτών», χάρις στις, εδώ και 50 χρόνια,  σύντονες προσπάθειες των προκατόχων των Πάπα Παύλου του ΣΤ΄ και Οικ. Πατριάρχου Αθηναγόρου. Προς την κατεύθυνση αυτή αγωνίζεται και ο ίδιος, όπως και οι προκάτοχοί του και καταβάλλει πάσαν δυνατή προσπάθεια «προς άρσιν των επί χιλιετίαν όλην συσσωρευθέντων εμποδίων», διά μέσου του διαλόγου «μεταξύ αδελφών και ουχί ως άλλοτε, αντιπάλων, εν ειλικρινεία ορθοτομούντων τον λόγον της αληθείας, αλλά και σεβομένων αλλήλους ως αδελφούς». Κατά τον Παναγιώτατο ο Παπισμός δεν βρίσκεται εν αιρέσει, αφού ορθοτομεί τον λόγον της αληθείας, οι δε μεγάλες και χαώδεις δογματικές διαφορές μας με τους Παπικούς σμικρύνονται, (δογματικός μινιμαλισμός), και βαφτίζονται ως απλά εμπόδια, προφανώς μικρής σημασίας, τα οποία πρέπει πάση θυσία να ξεπερασθούν. Αλήθεια πόσο αδελφοί μας, και όχι πλέον αντίπαλοι, μπορούν να θεωρηθούν οι νεοναζί Ουνίτες Ουκρανοί, που σήμερα επιδίδονται σε κάθε είδους θηριωδίες, βανδαλισμούς, ακόμη και σφαγές αθώων Ορθοδόξων Ουκρανών αδελφών μας; 

Δεν είναι βεβαίως τυχαίο το γεγονός, ότι πρόσφατα ο Πάπας Φραγκίσκος ο Α΄ έστειλε στην Ουκρανία τον Καρδινάλιο της Βιέννης Christoph Shosoeborn να γιορτάσει μαζί με την «ελληνο-καθολική εκκλησία», (δηλαδή την Ουνιτική «εκκλησία»), την 25η επέτειο από την αποκατάστασή της, μετά την κατάρρευση του μαρξιστικού καθεστώτος, εκφράζοντας έτσι το αγωνιώδες ενδιαφέρον του για την Ουνία και  αδιαφορώντας για την καταστροφή του Ορθοδόξου Ουκρανικού λαού. Επίσης με έκπληξη διαπιστώσαμε, ότι ο κ. Βαρθολομαίος δεν ανέφερε τίποτε απολύτως για τα δραματικά γεγονότα γενοκτονίας, που συντελούνται στην μαρτυρική Ορθόδοξη Ουκρανία, για να μην θίξει προφανώς τον Πάπα, ο οποίος είναι και ο κύριος υπεύθυνος του δράματος αυτού.

(Συνεχίζεται)

TO ΠΑΠΙΚΟ ΓΕΝΕΘΛΙΑΚΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ, ΕΝΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΟΥ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗΣ




TO ΠΑΠΙΚΟ ΓΕΝΕΘΛΙΑΚΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ, ΕΝΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΟΥ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗΣ

Του θεολόγου κ. Β. Χαραλάμπους
=====

Όπως αναφέρεται στη Vatican insider, ημερομηνίας 17 Δεκεμβρίου 2014, ο Πάπας Φραγκίσκος γιόρτασε το 78ο έτος της ηλικίας του, με χορωδίες, μια τούρτα με τα χρώματα της Αργεντινής και χιλιάδες χορευτές ταγκό.

Δεν ομιλούμε για το εκκοσμικευμένο ολίσθημα ενός ανθρώπου, αλλά για συνεχή ολισθήματα του Παπισμού, μετά την αποκοπή από τη Μία Αγία Εκκλησία. Από τη μια να επαίρονται αδίκως οι Παπικοί, για διαδοχή από τον Απόστολο Πέτρο και από την άλλη να προβάλλουν το γενεθλιακό εκκοσμικευμένο ατόπημα του «αλάθητου» της Ρώμης.

Δυστυχώς αντί για τον Παπισμό να είναι «Τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Κολ. Γ΄ 11) και γύρω από «το εν ούτινος εστί χρεία» (Λουκ. Ι΄ 42), είναι γύρω από τον «ένα», τον της Ρώμης «αλάθητο».

Ακόμα ένα γεγονός που καταμαρτυρεί το εκκοσμικευμένο φρόνημα των Παπικών. Ως γνωστόν ο εορτασμός των γενεθλίων είναι ίδιον των Προτεσταντών καθότι δεν εορτάζουν Αγίους. 

Ο εγωκεντρικός τρόπος εορτασμού της γενεθλίου ημέρας του Πάπα Φραγκίσκου καταδεικνύει σαφώς το ολίσθημα της εκκοσμίκευσης. Και σαν να μην έφτανε τούτο προστέθηκαν οι χιλιάδες χορευτές ταγκό.